ZEHİR DİŞLERİ ile yılanların zehir mekanizmasının başka kısımları bundan milyonlarca yıl önce mükemmelleşmiştir. Yirmi milyon yıl önce Fransa'da yaşamış bir kobra'nın fosilleşmiş kemikleri ve zehir dişleri, bugün Afrika'nın büyük bir kısmında görülen «Mısır kobrası» nınkinin (Najahaje) tıpatıp eşidir.
Kobra'lar da, başka zehirli yılanlar gibi, içi dolu ön dişleri bulunan yılanların kökünden gelmiştir. Bayağı yılan'ın dişi arkaya eğrilmiştir ve içi doludur. Şimdi böyle bir dişin yassıldığını ve kenarlarının birleşerek bir kanal meydana getirdiğini göz önüne getirin. Zehir dişinin yapısı budur. Bu eklem zehir dişinin önündedir. Üst uçta, zehirin dişin içine akmasına yarayan bir delik vardır, altta sivri ucun hemen yukarısındaki daha ufak bir delik ise zehirin dişten dışarı akmasını sağlar. Böylece, zehir dişindeki kanal, dişin dışını meydana getiren maddeyle astarlanmış bulunmaktadır.
içi kanallı zehir dişi şüphesiz içi dolu bir dişin yassılması ve kıvrılması sonucunda meydana gelmiş değildir. Milyonlarca yıl boyunca süregelmiş ufak değişikliklerin sonucudur. Bugünkü oluklu zehir dişli yılanlartn ilk atalarının birçok dişlerinin dışında açık olukların bulunmuş olması ihtimali kuvvetlidir. Her çenenin önündeki diş zamanla değişmeye uğramış, bu dişler uzadıkları gibi, yüzeylerindeki oluklar da daha derinleşmiştir. Sonraki kuşaklarda bu olukların kenarları birbirine yaklaşmış, yaklaşmış ve sonunda birleşmiştir. Böylece içi kanallı zehir dişi meydana çıkmış ve çok sonraları insanoğlu tarafından enjeksiyon iğnesinin yapımında kopye edilmiştir.