Güne bir kadırımın kenarında başlıyorum bugün.Seveceğiniz bir şey bu.Güneş yeni yeni doğarken..Siz kaldırımın kenarında durmuş hayatın üzerine düşen güneşin şehri aydınlatışını izliyorsunuz.Sonra elimde olmadan,düşünüyorum; ben hayatın bu köşesinde beklerken bir başkaları kim bilir hangi köşesinden bakıyor hayata...
Milyonlarca hayat sürerken dünyada ben sadece birini yaşıyorum;fakat ne kadar da çok diğer hayatları etkiliyorum.Sanki bir hayatı yaşarken başkalarını da yönlendiriyorum;ama belki de düşündüklerimin doğru yanı yok.Belki...
İşte şimdi yağmur başlıyor ağır ağır.Dünyanın neresini tutarsan tut ıslak.Eve mi gitsem yoksa yağmurun geçmesini mi beklesem?Sanırım bekleyeceğim çünkü bu aniden başlayan yağmur hırçınlaşmaya başladı.Eskiden takıldığım bir yer vardı şuralarda oraya gideyim.Yıllar sonra hiç değişmemiş gibi yine buralardayım.Yine yağmur ve ben.Gerçi yağmur olduğu için gelmezdim eskiden; ama şimdi de sanki sebep yağmur değil gibi.İnanması zor ama çalışanlarda aynı, değişmemiş.Beni tanırlar mı acaba.Yağmur gibi hatırlarlar mı beni de......