Fazilet'teki, post kavgası değil!
FP'nin gelenekçi isimlerinden Şevket Kazan, yenilikçi kanadı "post kavgası" yapmakla suçluyor.
Yenilikçilerin parti içindeki mücadelesini bu yafta ile açıklamak, kelimenin tam anlamıyla, bir illüzyon. Aynı zamanda, bir haksızlık.

'Post kavgası' teşhisinden yola çıkarak, yenilikçilerin negatif haneye yazılması, RP-FP'deki egemen çizginin yaşanan hadiselerden, dahası net yenilgilerden ders almaya yanaşmadığını gösteriyor.

Yenilikçiler, 14 Mayıs'taki kongreye ciddi bir biçimde hazırlanıyorlar. Bu tavır, FP'deki mevcut hakim anlayışın belirleyiciliğine karşı çıkarak 'parti içi demokrasi'nin yolunu açmaya çalışmak demek.

Yenilikçiler ile gelenekçiler arasındaki fark, öyle küçümsenebilecek bir fark değil. Söz konusu olan, fikri bir farklılık. Türkiye'nin gerçeklerini değerlendirme noktasında ayrılıyor, yollar.

Elbette yenilikçilerin bu 'fark'ın felsefik temelini hakkıyla anlayabildikleri ya da izah edebildikleri söylenemez.

Yenilikçiler, FP'nin bunca hadiseden sonra geleneksel parti politikalarıyla ve mevcut yapısıyla ayakta kalamayacağını büyük bir isabetle görüyorlar.

FP'nin; din- siyaset ilişkilerini, Türkiye mozayiğini ve dünyayı yeniden yorumlayıp bambaşka bir sayfa açmasının kaçınılmaz hale geldiğini epey bir süredir algılamış durumda, yenilikçiler.

Gelenekçiler için ise, böyle bir algılamadan söz edemeyiz.

Parti yönetiminde, hakim mekanizma, yenilikçilerin baskın çıkmasına asla izin vermediği için de, FP döneminde yeni, geriye dönüşün mümkün olmadığı, beyaz bir sayfa açılamadı.

28 Şubat'ta kendisi dışında yapılan ciddi yanlışlar ne olursa olsun, RP-FP çizgisi, bu süreçte imza attığı hayati yanlışlarını masaya yatırmak, gerçek bir muhasebe yapmak zorundaydı. FP, bunu gerektiğince yapamadığı için testi bir kez daha çatladı.

Küskünler hareketi esnasındaki vahim hata, FP'nin inişindeki başlangıçtı.

'Emanetçi' formülü ise, iyi gören gözler için zaten siyasi muhasebenin yapılamadığının kanıtıydı.

Her şeyden önemlisi, fikri muhasebenin yolları mevcut parti mekanizması içinde yeterince açık değildi. Hatta, son tahlilde kapalıydı.

Bugün, yenilikçileri yeni bir sayfa açmak üzere harekete zorlayan da, bütün bu muhasebenin hakkıyla ve çok acil bir şekilde yapılmasına duyulan ihtiyaçtır.

Yenilikçiler, kararlı görünüyor. Önemli olan, bu kararlılıklarını sonuna kadar teşekkürlerürüp teşekkürlerüremeyecekleri.

Her şeyden önce 14 Mayıs'ta kongreye tek bir adayla girmeleri gerekiyor. ANAP'ta 1991 Kongresi'nin öncesinde '8 Türk Büyüğü' olarak adlandırılan lider adaylarının yaptığı toplantıdan tek aday çıkmadığı için, Mesut Yılmaz kazanmıştı. Yakın tarihteki bu çarpıcı hadise, Yenilikçilerin hafızasında tazeliğini koruyor!

Bülent Arınç'ın "Abdullah Gül meydana çıkmalı, adaylığını açıklamalı" biçimindeki sözleri, Yenilikçilerin çıkmaza girdiklerinin kanıtı değil.

Arınç, "illa ben olacağım" diye diretmiyor. Kendisi dışında adayların çıkması bir anlamda yenilikçi çizginin gücünü göstermiş olacak. Erbakan'ın çekirdek kadrosundaki gelenekçi isimlerin "Çıksa çıksa Arınç çıkar" diyerek Yenilikçileri küçümsemesini bu bağlamda düşünmek gerekiyor.

Yenilikçilerin Erbakan karşısındaki konumları da yeni süreçte çok önemli bir kilometre taşı. İkna edilirlerse, zaten her şey başa dönecek. Ne var ki, yenilikçi kanadın derinlerine indiğinizde bir kararlılık görüyorsunuz. Bu çerçevede, siyasi yasaklı Recep Tayyip Erdoğan'ın fotoğrafı yeterince net!

Final: Gelenekçilerin, her şeye rağmen şu anda duruma hakim oldukları bir gerçek. Bu gücün, onlara Kongre'de emanetçi bir genel başkanla devam etme neticesini getireceği pekala öngörülebilir.

Unutulmamalı ki, kongreden kim çıkarsa çıksın, bu netice, gelenekçi- yenilikçi mücadelesinin nihai sonucu olmayacak.