Rivâyetlerde bildirildiği üzere Cenâb-ı Hak Mûsâ -aleyhisselâm-'ı
Firavun'a gönderdiği zaman ona şöyle buyurdu:

"Firavun'a git; çünkü o iyice azdı..." (Tâhâ, 24)

Mûsâ -aleyhisselâm-, âile efrâdını ve davarlarını zâhirde
emânet edeceği bir kimse olmadığından:

"- Yâ Rabbî! Ev halkım ve davarlarım ne olacak?" dedi.

Bunun üzerine Cenâb-ı Hak, "muhafaza edenlerin en hayırlısı"
olduğunu hatırlatarak şöyle buyurdu:

"- Ey Mûsâ! Beni bulduktan sonra başka ne istersin?
Sen benim emrimi edâya koş! Bana bağlan ve teslîmiyet göster!
İstersem, kurdu koyunlarına çoban eder ve meleklerimi de
âilene muhâfız kılarım.

Ey Mûsâ! Nedir bu düşündüğün? Anan seni denize attığı zaman
seni kim kurtardı? Bundan sonra seni anana tekrar kim kavuşturdu?
Sen hani, birini kazâ ile öldürmüştün de Firavun seni aramaya
koyulmuş ve öldürmeye azmetmişti; o vakit seni ondan kim
muhâfaza etti?.."

Mûsâ -aleyhisselâm- bu söylenenleri hem dinliyor,
hem de her cümlenin sonunda:

"SEN, SEN, SEN YÂ RABBÎ!.." diyordu.

Elbette ki Mûsâ -aleyhisselâm- bütün peygamberler gibi
teslîmiyetin zirvesinde idi. Ancak peygamberler insanlara
birer örnek şahsiyet olduğundan Cenâb-ı Hak, bizler için
mühim olan bazı hususları onlar üzerinde tecellî ettirir ve
böyle durumlarda nasıl davranacağımıza işâret buyurarak
gönülleri irşâd eyler.

Nitekim bu kıssada da anlatılmak istenen, bütün âlemlerin sahibi
ve Rabbi olan Allâh Teâlâ'nın emirleri karşısında hiçbir beşerî
mâzeretin geçerli olmayacağını beyândır. Çünkü onun emrini
yerine getirmeye azmedenlerin ihtiyaç duyacağı her türlü yardım,
ihsân ve muhâfazaya yegâne kâdir odur.

Eğer kul ihlâs ve samîmiyetle Hakk'ın rızâsına râm olarak
emirlerini îfâya gayret gösterirse, onun her hâlükârda
kendisine yâr ve yardımcı olduğunu müşâhede eder.
Nitekim o Hâfız-ı Mutlak, Mûsâ -aleyhisselâm-'ı Firavun'un
sarayında büyütmüş, İbrâhîm -aleyhisselâm-'ı Nemrûd'un
ateşleri ortasında gülistâna garketmiş, Ashâb-ı Kehf adı
verilen sâlih gençleri üç yüz küsur sene bir mağarada
uyku hâlinde zâlimlerin şerrinden muhâfaza etmiş ve
Muhammed Mustafâ -aleyhissalâtü vesselâm-'ı da nice
tehlikelerden sıyânet etmiş, husûsiyle Sevr mağarasında onu, düşmanların gözlerinden gizlemiştir. Şâir ne güzel söyler:

Kimseden ummam meded hâfızım olsun Hudâ,
Ben tevekkül eylerem "Fallâhü hayrun hâfizâ"...