BARAJ inşaatçılığıyla ün salmış kunduz, vücudunu örten koyu kahverengi kürkten ötürü de kıymet kazanır. Eski Dünya'da yüzyıllarca evvel nesli tükenen bu hayvan, Yeni Dünya'da insanoğlunun himayesinde çoğalmaya devanı etmektedir.
Bu hayvan bir kemirici, hem de Kuzey Yarımküresi'ndeki kemiricilerin en büyüğüdür. Ondan büyük olan biricik kemirici Güney Amerika'nın «kapibara» öbür adıyla, «su kobayı» denilen bir hayvanıdır.
Yetişkin kunduz 15 kilodan 25 kiloya kadar olabilir. 50 kilo çekenleri dahi vardır. Burnunun ucu ile geniş kuyruğunun sonu arasındaki uzunluğu 90-120 santimdir. Kuyruk, bu uzunluğun üçte birini kaplar

Ağaçlar, kunduzlar için hayat demektir. En sevdikleri yiyecek de kavak ağacının kabuğudur, fakat sert odunlu ağaçların kabuğuyla da pekâlâ beslenirler. Besinleri arasında bazı bitkiler de yer alırsa da, daha çok üst dallardan soydukları kabuk lan isterler. Bu dallara erişmek için de hayvanların ağacı kesip devirmeleri lâzımdır.
Kunduz, keskiye benzeyen Kudretli sarı dişleriyle 10 santim kalınlığındaki bir ağacı on beş dakikada devirebilir. Kunduzların 150 santimden kalın ve 30 metreden yüksek ağaçları devirdikleri de görülmüştür

Ağaç kesme işi, yetişkin çocuklarından da yardım gören bir kunduz çifti tarafından yapılır. Hayvanlar sıra ile çalışır ve içlerinden biri mutlaka nöbet tutar. Ağaç çatırdamaya başlayınca, ihtiyatlı davranarak bir zaman dururlar. Ağaç devrilmediği takdirde, düşüşünü görünceye kadar çalışmalarına devam ederler. Tam o sırada hepsi, yakındaki bir suya dalarak, patırtının istenmeyen misafirlerin dikkatini çekip çekmediğine bakarlar.
Kunduzların, düşen ağaçların altında kalıp öldüğü ender olarak görülmüştür

Bu soruyu herhangi bir orman hayvanı uzmanına soracak olursanız, alacağınız cevap kesin bir, »Hayır» olacaktır. Bununla beraber Ternöv'de bir gözlemci, bir kunduzu, bir huş ağacının yerden 6 metre yüksek bir dalında gördüğünü iddia etmiştir. Üstelik hayvan, gövdesi eğri bir ağaca da tırmanmamıştı. Huş ağacının gövdesi dimdikti. Bu kunduz karnını doyurduktan sonra göz açıp kapayıncaya kadar aşağı inmiş, yakındaki bir suya atlamış ve suyu kuyruğuyla kunduz usulünde şaklatmaya başlamıştı. Bu örnek de yabani hayvanlar için genel bir kaide olmadığını gösteriyor

Kunduz suyun içinde, soluk almak için bir kere olsun yüze çıkmadan
on beş dakikada 450 metre yol alabilir. Suyun yüzündeki hızı da, parmaklarının arası derili ayaklarının sayesinde saatte 4 kilometreye yaklaşır. Yassı kuyruğu ona dümen vazifesi görür. Hayvan, bent kurmak için kucak dolusu odun taşırken böyle bir dümene muhtaçtır. Kuyruğunu yana çevirmek suretiyle ayarladığı hedefe düz hat üzerinde yönelebilir. Aksi halde, taşıdığı yükün etkisiyle az çok daire şeklinde bir yol izlemesi gerekecekti.

Kunduz müsrif değildir. Kabuğunu soyduktan sonra, devrilen ağaç gövdesi için başka bir kullanılış yeri bulur. İlk iş olarak onu küçük parçalara doğramaya girişir. Bunun bazı parçalarıyla kendine bir in yapacak, geri kalan kısım ise devamlı surette yapmakta olduğu bende temel olacaktır.
Dalları bir nehirde seçtiği yere taşıyan hayvan, kalın uçları akıntı yönüne çevrili olarak yan yana yerleştirir. Bunu çamur ve kayalarla kuvvetlendirir. Bent istenilen yüksekliği buluncaya kadar bu şekilde kat üzerine kat çıkar. Sonunda da bendi bir çamur tabakasıyla tamamlar