Yazarlar / Yavuz Semerci

Geçtiğimiz dönem AKP Mersin milletvekili olan Sefa Eyiceoğlu aradı. Dün bu köşeye taşıdığım Mahmut Arslan’ın şehirlerine ve vatana faydalı bir işadamı olduğunu söyledi ve ekledi: “Kendisi İstanbul’da. Basın ile ilişkisi zayıf olduğu için benden yardım istedi. Kendisiyle bir görüşseniz.” Telefonumu verdim ve birazdan Arslan aradı.

Randevulaştık ve buluştuk. Dosyalarıyla birlikte gelmişti. Bir de yanında Jandarma’dan emekli (yarbay rütbesiyle) bir subay vardı. Kaçakçılık konusunda uzman bir kamu görevlisi olan emekli subaya Arslan “Önce araştır ve ikna olursa gel benimle çalış” demiş. Emekli asker (ismi bende) yönetici olmadan önce sıkı bir araştırma yaptığını ve gerçekten Arslan’ı çalışmaya değer bir insan olarak gördüğünü söyledi.

Arslan bizim yakından tanıdığımız bir işadamı değil. Belli ki Mersin’de popüler. Önce bakliyat işine nasıl girdiğini anlattı. Mardin’den Mersin’e göç etmiş babası Kürt İbrahim’in gecesine gündüzüne katarak nasıl çalıştığını ve onun sayesinde Boğaziçi Üniversitesi’nde okuduğunu söyledi.

Gelelim iddialara verdiği yanıta... Bugün söz savunmanın olacak...

Arslan’a ortakları arasında gözüken Nizar Nasri’nin Barzani ile ortaklığı olup olmadığı sordum.

1) Nizar Nasri ile birkaç yıldır görüşmüyorum ve benim ortağım değiller.

2) Nasri’nin Barzani ile ortaklığı olup almadığını bilmiyorum. Bilmem de mümkün değil.

Bu yanıtlar üzerine kendisine Mersin’de sigara fabrikası kurmak için yetkili kurumlardan izin isterken verdiği dokümanları hatırlattım. Dokümanın Nasri’nin Mersin’deki fabrikaya yüzde 50 ortak olduğu hissi verdiğini söyledim. Şöyle açıklama getirdi:

“Nizar Nasri’yi sadece sigara işi yaptığı için yönetime almıştık. Mersin’de ticaret yapıyordu. Fabrikayı kurduktan sonra yönetimden çıkardık.”

Kendisine şunu sordum:

“Peki yine belgelere göre, devlete sahibi olduğunuz European Tobacco’nun fabrika adresleri ile ilgili bir liste verilmiş. Bu listede Azerbaycan, Tacikistan, Ürdün ve Kuzey Irak’ta 4 ayrı sigara fabrikası gözüküyor.”

Yanıtı kısa oldu: O fabrikaların benimle ve bizim şirketimizle bir ilgisi yok. Nasri’ye aitti. (Nasri’nin bir dönem Marlboro’nun Irak ana bayisi olduğunu söyledi) Belki o dönem sigara fabrikası izni isterken, bu fabrikaların da bizimle ilişkisi olduğunu göstermek istemiş olabiliriz. Hatırlamıyorum... Neticede bizim şirketin tek sigara fabrikası Mersin’de kurulu ve tüm kontrol de benim elimde...”

ANAP kurulurken, Mersin’de kuruluş çalışmalarına Özal’ın isteğiyle katılan Arslan kendisine yönelik bombalı saldırının nedenini teröre bağlıyor. Ve bu nokta yazılmamak kaydıyla bazı bilgiler aktarıyor. Barzani’yi tanımadığını, bir kez bile görüşmediğini belirten Arslan, değil Kuzey Irak’a, Irak’a tek bir paket sigara satmadığını söyledi. Neden mi?

Anlattı:

“Yavuz Bey, bir kamyon sigarada 1000 kutu olur. Her kutuda 500 paket sigara vardır. Bunu Kuzey Irak’a sattığınızı düşünün. Fabrika çıkış fiyatı bellidir. 1 birime Irak’a giren sigarayı Türkiye’ye kaçak sokarak satarsanız, 4 birime satarsınız. Yani o bir kamyon maldan en az 2 milyon dolar para kazanırsınız. İşte bunu bildiğim için asla Irak’a mal satmadım. Ve bir adım daha ötesine geçtim. Fabrikanın güvenlik işini İstanbul’da çok büyük bir güvenlik şirketine teslim ettim ve kendilerine (buradan çıkan tek bir paketin bile nereye gittiğinin sorumlusu siz olacaksınız) dedim...”

Tüm işlerinden yıllık yaklaşık 2 milyar dolarlık ciro yaptığını söyleyen Arslan ile ilgili yazıp çizmeye devam edebiliriz. Benim anladığım kadarıyla Arslan, devlet tarafından yakından tanınan bir işadamı. Yani attığı her adımın hesabının ilgili birimlerce tutulduğuna eminim...

Barzani ile ortak olup olmadığını devletten iyi kim bilebilir ki? Değilim diyorsa, değildir!



--------------------------------------------------------------------------------



(Yavuz Semerci’nin yazıları, günlük internet gazetesi gazeteport.com.tr ve Akşam Gazetesi’nde eşzamanlı yayınlanmaktadır.)