”İnsanın ölümötesi ebedî hayattaki mertebesi, derecesi; şu andaki, dünyadaki beyin kapasitesine bağlıdır” dedik.

Ne kadar yüksek kapasitede beyin hücrelerini çalıştırır, ne kadar bu yolla “ruhuna” yâni “dalga bedenine” enerji ve ilim depo ederse, ölümötesi yaşamda sermayesi o kadardır, dedik.

Peki... İçki ve sigara beyinde ne tesir oluşturuyor?.

Beyin hücrelerini uyuşturuyor!.

Beyin hücreleri arasındaki bağlantıları (snapsları) tıkıyor!. Bunlar arasındaki bioelektrik akışını engelliyor!.

Neticede siz, kendi elinizle, hapsolduğunuz hücreden çıkmak için verilmiş olan anahtarın dişlerini günden güne mahvederek, kendi kendinize en büyük kötülüğü yapmış oluyorsunuz.

Tam bir noktaya geliyorsunuz, işin püf noktasını kavramak ve ona göre kendinize yön vermek durumundasınız. Pat diyor kafanız duruyor!. Ne yapsanız boş!. Çünkü o olayı çözümlemek için beyninizin ilgili hücrelerini devreye sokacak snapslar, içtiğiniz sigaranın içindeki bir takım maddeler yüzünden tıkanmış!.

Ya da o hücreler aldığınız alkol dolayısıyla iş göremez hâle gelmiş!. Üstelik beyin hücreleri yenilenmez de!.

Çok kısa süreli zevkler için, milyarlarca sene sürecek yaşantınızın sermayesi olan beyninizi harcayıp durmak!.

Eline geçen bir torba altını, çıkardığı ses hoşuna gittiği için denize atan kişi gibi yaşamak!.

Şâyet akıllılık bu ise, buyurun devam edin!. Ama unutmayın ki, bunun zararını gelecekte asla telâfi edemiyeceğiniz bir biçimde çekeceksiniz!.

“İman” konusunun neresindeyiz? Bunu düşündünüz mü hiç?

Vicdanımızın bize, “sen imanlısın” demesi önemli mi?.

Yoksa, amelimiz mi imanımızın göstergesi?.

Meselâ, sigara içen biri, sigaranın beynine ve dolayısıyla âhiretine zarar vermekte ve kendine zulmetmekte olduğuna imanlı mıdır?

İmandan AMAÇ, İMANIN GEREĞİ OLAN AMEL MİDİR?

İmanın gereği olan amel yoksa, iman mevcut olabilir mi?

Sigara için biri, “ben sigaranın zararlarına iman ediyorum” dese dahi, böyle bir imanı var mıdır?

O zarara iman etmiş biri sigaraya devam edebilir mi?

Ediyorsa, o konuda imanı hâlâ var olabilir mi?.

Her konuda gerçekçi olalım ve ne karşımızdakini, ne de kendimizi aldatmayalım!.

“İman ehlinden, mümine bilerek zarar gelmez”

diyor Hz.Rasûl!.

Eğer çevremize veya kendimize bilerek zarar veriyorsak, bu durumda ne kadar imanlı olabiliriz?

Anlayışı kıtlara kapı açıyorum:

Buhari Tecrid tercümesi 2132 nolu Hadise göre zina da en hafif günahlardandır; iki kişi arasında kalması ve beyne direkt zararı olmaması yönünden!.

Ama sigara, kişinin hem kendisine hem de çevresine bilerek zulmetmesidir ki, bu zinadan çok daha büyük günahtır.

Bir günahın büyüklüğü, kişinin âhiretine verdiği zararla ölçülür!.

Kimsenin ne kendi beynine ne de baskasının beynine zarar verme hakkı yoktur. Meselâ sigaranın zararına iman diye bir konu sözkonusu olamaz!. Çünkü artık o, iman boyutunu asmıs, îkan noktasına ulaşmıştır!. Çünkü bu zarar bilimsel olarak, madden tesbit edilmiştir!.

Öyleyse, ister sigara yollu, ister başka fiillerle kendisine veya çevresine bilerek zarar veren kişinin imanından ne kadar sözedilebilir?

Allah, bizi çevremize ve kendimize(kendisine) yararlı olalım diye mi yarattı; yoksa kendimize ve çevremize zarar verelim diye mi yarattı?

İman, bizi çevremize yararlı ameller konusunda yönlendirmiyorsa, o iman ne kadardır bizde?

sigara kullanıyorum çok kötü zararları var ya