iki çocugun dogumu dünyanın kaderini degiştirdi.iyiligin,dürüstlügün ve allaha imanın temsilcisi hzmilattan önce iki çocugun muhammet (sas) digeri ise kötülügün ,ihanetin ve şeytana imanın temcilcisi müsted'a-aleyn.muhammet buyüdü ve 40 yaşında allahtan aldıgı ilk vahiyi insanlara iletti.islam dini allahın izniyle dünyaya yayıldı.
müsted'a aleyn beş yaşında babası cabbarın yanında egitime başladı.dini konularda son derece bilgili olan babası oglununda onun gibi olması için bütün bildiklerini ögretmeye çalışırdu.malesef müsted'a-aleyn bilgi konusunda her şeyi ögrendi ama kişilik konusunda bambaşka insan oldu.çaldı,yalan söyledi,büyükleri hiç saygı duymadı,sürekli insanların kalbini kırdı ve insanların üzerine korku salan biri oldu.kimse ona bulaşmıyordu.artık babasıda bu konuda bir şey yapmıyordu.
bir gün müsted'aleyn gece yolda yürürken yanına biri sokuldu.o kadar karanlıktı ki, yüzü görülmeyen bu adam ona''müsted'a-aleyn, hangi dine mensupsun. diye sordu.müsted'a-aleyn;babam hz isa'ya inanır.karanlık yüzlü adam;
-sen neye inanırsı ya müsted'a-aleyn?
çocuk;
-ben gözümün görmedigi bir şeye inanmam. dedi
adam;
-gel benim meshebime uye ol.istedigin her şeyi yapmakta özgür oldugun bir meshep.çalabilirsin,yalan söyleyebilirsin,sadece kendin için yaşarsın.tek yapman gereken allahı inkar etmek. nerdersin.dedi
çoçuk içinde bir ürperdi hisetti.müsted'a-aleyn bu adama karşı koyulamaz bir duyguyla baylandıgını hissetti.adamın teklifini kabul etti.
adam çocuga ontane madde okudu.çoçuk dinledi ve onayladı.aslında bu meshebin tek üyesi oydu şimdilik. o adamı bir daha görmedi.ama var güçüyle taraftar topladı.duygusuz konuşmasına karşı ikna yetenegi çok iyi olan müsted'a-aleyn kısa sürede taraftar toplamaya başladı.o dönemin cahiliye dönemi oldügü için insanlar hemen meshep degiştire biliyordu.birde hz muhammede tepki olarak insanlar müsted'a-aleyn in yanında yer alıyordu.
müsted'a-aleyn aklındaki şey başkaydı.kırk yaşına geldiginde bir okul açtı.yaşadıgı çevredeki gençleri bu okula gelmeleri için ikna etmeye başladı.okuldan ailelerin haberi hiç bir zaman olmadı.aslında okuldan kimsenin haberi olmadı.müsted'a-aleyn böylece adını sonsuza kadar yaşatmanın yolunu bulmuştu. okula gelen gençler bu okula her zaman baglı olacaklarına yemin ettiler.ve öylede oldü.
şimdi günümüzde bu okuldan mezun olan coçukların kurmuş oldugu pek çok mezhep türemiştir.örnegin satanistler,ateistler,yezidiler...vs şimdi bu okullar dünyanın her yerinde var.kuruldugu andan ihtibaren gizli kaldı.yer altında ya da hiç bir insan oglunun ulaşamayacagı yerlere kuruldu.her zaman yer degiştirmeyi esas alan bu okullar dünyanın kaderini degiştiren insanlar yetiştirdi.örnegin stalin ve hitlerinde burda egitim gördügü söylenir.
...................günümüz.................
'' öldürmeye yönelik önüne geçilmez istek.bu sagrılı etkiyi kaygılı bir iç mudale eşlik eder.öldürme eylemi gerçekleştikten sonra pişmanlıkla karışık bir ferahlık duygusuna kapılır kişi.normal ve anormal kişilerde de davranışların özünü anlamak ve bu nedenle ruhsal çatışmaya meyil vermemek için.birbirleriyle bagdaşmayan eş degerdeki iki karşıt güdülemenin aynı zamanda organizmayı etkilemesinin neden oldugu çelişmeli durumlarda.örnegin,iç güdüsel bir egilim, çevre koşullarıyla ders düşe bilir ya da duygusal bir kaynaktan gelen iki istek karşı kaşıya gelebilir.çelişkili iki istekten birirni yeglemek kişiligin oluşmasında önemli bir yere sahiptir.sizin seçme şansınız ise yok.siz öldürmek için dogdunuz.sadece öldürmek için.''
egitmenlerinin son sözleri bu olmuştu.burası bilinmeyen bir yerdi.sadece seçilmişlerin geldigi bir yer.yaşları daha 15-16 olan bu çocuklar.burada karanlık olan yanlarını egitirlerdi.on üç sınıf vardı.her sınıfta on üç kişi egitim görürdü.ve her sınıfın bir egitmeni vardı.egitim beş sene boyunca devam ederdi.
sınıflar çok küçüktü,rutubetliydi ve çok agır bir koku hakimdi.pencereleri çok küçüktü içeri nerdeyse hiç ışık girmiyordu.okulun ilk felsefesi insanın yüregi yaşadıgı yere göre degişirdi.bu çoçuklar böyle bir yerde umutsuzluktan başka bir şey hissedemeyecegine inanırlardı.çoçuklar bu okullarda pek çok derside görürlerdi. .matamatik,kimya.biyaloji,edebiyat,fizik,felsefe,d in;bütün dinlerin hakkında bilgi edinirlerdi.siyasi bilgiler,savaş bilgileri,spor,müzik,resim ve daha pek çok egitim alırlardı.sıradan insan olmadıklarının kanıtı bilgileriydi.''bildigin kadarıyla konuşur,bilginin sayesinde yönetir,bedenin sayesinde hayatta kalırsın''işte bu bilmeleri gereken ilk şeydi.bedence senden güçlü her zaman biri bulunur ama bilgili çok zor.insanları aklınızla yenmelisiniz.
bu okulun duvarlarında pek çok seri katilin resmi vardı.bunlara nerdeyse tapılırdı.çoçuklara onlar gibi olmaları ögretilirdi.
türkiye de ki ilk şeytan okulu izmir de açılmıştı.türkiyedeki gençler bu okul için bir potansiyal oluşturuyordu..parasızlık,aile içi şiddet buna birde zengin olma hayali eklenince çocukları kazanması daha kolaydı.
bu okuldan çok sayıda mezun olan ögrenci vardı.öçalan buradan mezun olmuştu.ve içinde hiç insani bir duygu olmayan bu insan şimdi türkiyedeki bir hapis hanede yatmaktadır. bunun yanında bu okuldan mezun olan biri var ki;çogu mezun ondan övgüyle bahseder oda abd başkanı bush tur.
okul daha sonra türkiyenin her yerine dagıldı.türkiyenin çografi konumu dolayısıyla burası bu okulların merkezi haline geldi.bu ülke de pek çok sapıkça meshepin dogmasınada bu okullardaki mezunlar sebep olmuştur.mezun olanlar her mezhebin içine sızıyor orada belirli bir konuma gelince kendi düşüncelerini bu meshebin üyelerine aktarıyordu..zamanla bu düşünçelerde meshebin degişmezlerinden olu veriyordu.
artık günümüzde insanın kanını donduran cinayetlerin oluşmasında bu okullar çok etkiliydi.
....................................
ahmet zengin olmak isteyen bi gençti.annesini ve babasını hiç tanımadı.bir yurtta buyüdü.sonra yaşı on sekiz olunca da yurtan kovuldu.ahmet bir yaşam yavaşı veriyordu.bu hayat ona ne kadar acımasız davranırsa oda insanlara aynı acımasızlıkla davranıyordu.şimdilik köprü altlarında yatardı.cebinden hiç eksik olmayan bir kelebek bıçagı dışında da pek arkadaşı yoktu.ama bu alemde herkes onu çok iyi tanırdı.saygı duyarlardı korkarlardı da ondan.kimseye boyun evmediginden kaynaklanırdı bu saygı.
bir kaç aydan beri köprü altına takım elbiseli adamlar gelip gidiyordu.her gidişlerinde yanlarında bir kaç evsiz çoçuguda alıyorlardı.ahmet ilk başlarda pek takmadı.çocukları yurda götürdüklerini sandı.
taki bu adamlardan biri ahmete bulaşana dek.takım elbiseli adam kibar konuşuyodu.ve ahmeti akşam yemegine davet etmişlerdi.ahmet gelmek istemedi ama içindeki merak onu gitmeye zorladı.yol boyunca adam ahmete sorular sordu durdu.nerelisin,annene baban var mı,ne iş yaparsın gibi.ahmette her soruyu geçiştirdi.net bir cevabı olmadı.
araba büyük bir villanın onunde durdu.villanın büyük ve çok gözterişli bir bahçesi vardı.giriş kapısında sag ve soldan çıkmak üzere iki ayrı merdivan vardı.kapısı kocamandı.şato kapılarını andırıyordu.kapıyı bir hizmetçi açtı.onları üyük bir salona aldı.salonun ortasında bir tane halı vardı.halının etrafına altı tane çekkat yerleştirmişlerdi.iki tanede koltuk yer alıyordu.evin bütün duvarı resimlerle süslüydü.ev de garip olan tek şey çok fazla mum olmasıydı ve hemen göze çarpıyordu.
yan tarafta bir masa hazırlanmıştı.masada yok yoktu.ahmet bukadar çeşit yemegi sadece rüyasında görmüştü.dolmalar,köfteler,börekler,yabancı ve adını bilmedigi bir sürü yemek.zaten bir kaç gündür dogru dürüst bir şey yememişti.
hemen masaya geçtiler.ahmet çok yavaş hareket ediyordu.çok açıkmıştı. ama yinede temkinliydi.masada sadece iki sandalye vardı.demek iki kişilikti masa.biri ahmetti peki digeri kim....ahmet masaya oturdu.gözlerini masadaki tavuktan ayıramıyordu.
biraz sonra başka biri işeri girdi.genç görünümlü biriydi.gülerek hoşgeldin dedi ve diger sandalye oturdu.adam elindeki kagıda bir şeyler yazdı ve onu yanında duran adama verdi.adam kagıdı okudu ve gülümsedi.sonra da dışrı çıktı.şimdi salonda iki kişiydiler birde arada bir servis yapmaya gelen hizmetçi vardı.adam kendini tanıttı.ne iş yaptıgını söyledi..ahmette hem yavaş yavaş yemegini yiyor hemde adamı dinliyordu.konu degişip duruyordu.ahmette çogunu geçiştirmeyyi yeglemişti.konu dine geldiginde adam her sorusuna net bir cevap almak için elinden geleni yapıyordu.ahmet sohbete pek ısınamaştı.çünkü onun bildigi tek konu ekmekti.akşam karnı doydumu boş ver gerisini.bütün savaşıda hayatta kalmaktı zaten.
yemekler yendi.sırada kahvelere gelmişti.kahveleri içmek için daha rahat bir yere geçtiler.adam çok rahattı.ahmette ısınmıştı ortama.korkulaçak birşey yok gibiydi.evde sısaçıktı.bügüne kadar onun tek ısındıran şey güneşti..adam konuşuyor konuşuyordu.ahmet ise pencerelere, masalara,duvardaki resimlere,içerdeki heykelçikler bakıyordu.arada birde içeri girip çıkan hizmetçiye.insanın dikkatini çekiyordu.
ahmet evden ayrılmak zamanı gelmişti.baya bir geç olmuştu.sanki ahmedi bekleyen biri vardı.soguk kopru kolonları dışında ne olabilirdi ki.adam kalmasını istedi ama ahmet bunu kabul edemezdi.sazan olmanın bir anlamı yoktu.ama bu son görüşmeleri olmamıştı.
adam ahmeti iki günde bir evine çegirmaya başladı.sonrada ahmedi burada kalmaya ikna etti.ahmete okuması için kitablar verdi.sürekli sohbet ediyorlardı.genelde din ve inanç üzeriniyde konular.ahmet okuyordu okudukçada kendini daha güçlü hisediyordu.
sonra üniversite sınavlarıan girdi.kimya bölümünü kazanmıştı.adamın verdigi kitabları okumaya devam ediyordu hala.artık kitablardaki düşünçeleri kişiligine işliyordu.bencilleşmişti,aşırı bir hırsa kapılmıştı ve zekasına çok güveniyordu.okulda çok başarılıydı.hocaların gözde ögrencilerindendi.ama aynı zaman da çok asabileşmişti.çabuk kızıyordu. kendinden başka birinin başarısını istemiyordu.sık sık kavga etmeye başladı.hocalar başarısından dolayı onu sürekli kolluyordu ama o yine kavga ediyordu.bir keresinde onunla alay eden çocuga saldırmış.çocugun kafasını defalarca sıraya vurmuştu.sınıfın her yeri kan olmuştu ve çocuk komaya girmişti.bu da bardagı taşıran son ama damla olmuştu.ve okulla ilişkisi kesilmişti.
eve geldiginde olayı artık tek ailesi gördügü adama anlatmıştı.adam onu bir koltuga oturttu.
adam;
-çocugun kafasını masaya vururken neler hisettin.ya kan akınca..
ahmet;
-once içimde bir öfke birikti.yavaş yavaş bütün damarlarımda gezindigini hissettim öfkenin.garip bir enerji hissettim içimde sadece o çocuga zara vermek istiyordum.kafasını her masaya vuruşumda daha kuvvetli vurmaya çalışıyordum.ve içimdeki enerji büyümye devam etti.elimden almamiş olsaydılar onu kesin öldürmüştüm...
adam;
-öldürmek..işte bü öldürmek.
çocuk devam etti.
--sonrada vucudumda garip bir halsizlik hissettim. çok yorgundum ve dinlenmem gerekiyordu.her kes çocugun etrafına toplanmıştı.bende yerdeki kanlara bakıyordum.
adam;
-pişmanlık duydun mu sonra..
ahmet;
-hayır.aslında daha çok garip bir haz haldım.hoşuma gitmişti.sokaktaki gibi degildi.heycan yada başka bir şeyde degil.sadece garip bir mutluluk.
ahmet gözlerini halıdan kaldırdı ve adamın gözlerine baktı.adamın gözlerinde bir parıltı vardı.sanki aradıgını bulmuştu.
adam o geceden sonra ahmete şeytan okulundan bahsetti.ahmette bir süreligine gidebilecegini söyledi.ilk başlardan gönülsüzdü.hatta hiç gitmek istemiyordu ama adam çok israr ediyordu.bunca yaptıklarına karşı adamı kırmak istemiyorduda.
daha sonra okul ona çok çazip geldi.karışık olan kafası berraklaşmıştı.sanki içindeki ses kaybolmuştu.okulda anlatılan her şey ona normal gelmişti.artık çok canlı dinliyordu anlatılanları.özellikle öldürmek konusuna çok ilgi duymaya başlamıştı.öldürmek bu duygu onu kendine çekiyordu.
ilk cinayeti işlemek için can atmaya başlamıştı.sürekli bu düşünüyordu.öldürmek...bir gün sokaga çıktı yolda dalgın bir şekilde yürüyordu.yolun karşısında yaşlı bir dilenci gördü.durdu ve dilenciye dik dik bakmaya başladı. içinde bir heycan hissetti.cebini yokladı kelebegi yanındaydı.yolun karşısına geçti.etrafı kolacan etti.yinede korkuyordu.heycanlıydıda.dilencinin yanına yaklaştı.bıcagını çıkarmıştı.acaba bıçagı saplayıp kaçsam.diye düşündü.karanlık bir yere de götüre bilirdi.kimseçikler yoktu.yeterince yaklaştı.cebinden 50ykr çıkardı.adamın önündeki kütüya attı.dilenci allah razı olsun derken bıçagı bir kere sokup çıkardı. agzını eliyle kapattı.bir kere daha..bir kere daha....üzeri kan olmuştu.bir an donum kaldı.can cekişen dilenciye baktı.dilencinin yavaş yavaş can çekişmesini izledi.dilenci nefes almayı bırakınca .ayaga kalktı ve hızla koşmaya başladı.kalp atışları çok hızlanmıştı.her nefes alışında ve verişinde bogazında garip bir acı hissediyordu.sanki bir şey sürekli arkasından geliyordu.ve o daha hızlı koşmaya başlamıştı.
villanın yanına geldi.çok heycanlıydı.biraz dışarda oturdu.pantolonu kan olmuştu.içiriye kimse görmeden girip üzerini degiştirmeliydi.niye korktugunuda bilmiyordu. burada zaten ögretilen şey bu degilmiydi.içeriye kimseye görünmeden girmişti.üzerini degiştirdi ve yerin altındaki okula indi.zaten sınıfın içi karanlıktı.
o gece uyuyamamıştı.sürekli dilencinin ölümünü gördü.bir hafta sonrada her şey eski haline aldı ama içindeki duygu yeniden belirdi.dışarı çık başka bir dilenci buldu.bu dilencinin tek kolu yoktu.bu defa daha rahatı.dilencinin bogazını kesi vermişti ve üzerine tek damla kan bulaşmamıştı.artık koşarak kaçmiyordu.yavaş yavaş yürüyordu. ve her anın keyfini sürüyordu.
sonraları sık sık dışarırı çıktı.herseferinde birini ödürüyordu.ama kimsenin bundan haberi yoktu. okulun sonunda adama anlatmıştı herşeyi. bu anlatılanlar adamın hoşuna gitmişti.köprü altındaki çocukları nasıl öldürdügünü,dilencileri,fahişeleri,üniversiteli genç kızları tek tek.
bunun önüe geçemiyordu.artık sık sık villanın sahibiyle kavga etmeye başladı.artık ahmet zap edilmiyordü.diger ögrencileride tedirgin etmeye başladı.bir kaç ögerenci kaçmıştı buda adamı çok sinirlendirmişti.
ahmeti bir gece uyku tutmadı.aşagıdan garip sesler duydu.aşagı ya inmeye karar verdi.sessize aşşagıya indi.villa sahibi ve yüzünü göremedigi biri onunla konuşuyordu.ahmetin işledigi ciyatleri inceleyen polis bazı ip üçları bulmuştu.bu okulu bulabilirlerdi.zaten çok sıkılaştı denetimler. diyordu.ahmeti polise vermeliyiz.dedi.ahmet donup kalmıştı.yukarı çıktı.eşyalarını topladı.yatagın altına koydu.
sabahleyin hiç bir şey olmamış gibi devam etti.gece olunca herkesin uyumasını bekledi.aşagıdaki ögerencilerde burda kalmıştı bu akşam.kelebegini eline aldı.bütün çocuklar ayrı odalarda kalırdı.her odaya tek tek girdi.her çocugun bogazını tek bir hamlede kesiti.üzerinde bir yagmurluk vardı ahmedin.üzerine damlayan kanlar akıp gidiyordu.sonra egitmenlerin odalarına girdi bir an bile terettüt etmemişti.hepsinin bogazını kesti.sırada villa sahibi vardı.odasına girdi.yüzüne baktı hiç bir şey hissetmedi.bıçagı bogazına dayadı hızlıca çekti.adam uyanmıştı.agzını kapamadı.çocuga baktı.bakışları boştu.çocuk onun için bir veliattı.ama bunu hiç beklememişti bügüne kadar kimse böyle bir işe kalkışmamıştı.cesarette edemezdi.tam baglılık esastı.
adam ölürken aklına ahmedi gördügü ilk gece geldi.sandelyesine oturdugunda kagıda yazdıgı cümle.''bu çocuk benim veliattım''yazmıştı.çocuk içinde hiç bir şey hissetmedi.bir sigara çıkardı ve içti.sanki üzerinden büyük bir yük kalkmıştı.
sonrada eşyalarını alıp villadan ayrılmıştı.karanlıkta kaybolurken artık ahmet için yeni bir sayfa açılıyordu.artık bu şehre kan bulutları toplanmaya başlamıştı.
deniz kenarına geldi ve bir bankın üzerine oturdu.denizi seyretti.yıldızlara baktı ve gülümsedi..gülümsedi...