" Ses " siz'im... " neden " siz'im...

Biz hep hayatımıza çentik atanları sevdik.Kırmızı nehirler üzerinden yürümeyi sevdik, onca işin arasında... Bize gelene değil de nedense hep bizden geçene yeltendik. Tek bakışıyla yürek titreten, kulağımızın aşina olduğu o sesi istedik. Biz aşkı aramadık; aşk ayaklarımıza serildi ya da biz serdik, ayak altı edip üzerine basanlara feda ettik. Biz en çok da “biz”den vazgeçtik...



Biliyorum ki sevmekten daha zor ve sancıtandır; unutmak. Kim unutmayı bilmiş ki? Unutamıyor insan, ama başa çıkmayı öğrenebiliyor. Nasıl unutsun insan gönlünde akıl almaz çizikler atan, kanata kanata, acıta acıta giden o yabancıyı...



Unutulmuyor... Kesikler o kadar çok ki insan çare bulmakta zorlanıyor. Her şeyin üstesinden gelen kalp seni yarı yolda bırakıyor. İnsan işte o vakit yapayalnız çaresiz olduğunu hissediyor. Şu akıl verenler var ya; işte onlara ben güçlüyüm diyebilmek için akıl almaz taklalar atılabiliniyor. Oysa ki insanın kendine kanıtlaması gereken onca şey varken, -bu insanlar da nerden çıktı böyle- demek istiyor. İşte hep o an yeniden anlıyorum ki “yaşıyorum”...



Kendimden habersizce, sessizce belki de nedensizce yaşıyorum...