suan 17 yaşında bir genç kızım aşkla çok küçük yaşta tanıştım belki bazılarınız içinizden küçükken aşk varmıydı der bence vardı aşk her yaşta vardır sadece boyutları vardır aşkın küçük bi çocuğun aşkı masum bi aşktır ben aslında orta 2 ye gidiyordum kendine özen göstermeyen bi kızdım okulda ders çalışırdım bütün işim buydu ufak tefek bişeydim aşk sevgi ne bilmezdim ta kii onu görene kadar bir gün sınıfın kapısından çıktım ve onu gördüm adı şenol du ilk gördüğüm an çok tuhaf oldum içimde bi ateş yandı birden bütün vücüdümu sarmıştı ne olduğunu anlayamamıştım sadece kendi kendime bu çocuk kim demişitim diyorum ya o kadar körmüşüm kii yan sınıfımda okuyan şenolu ilk defa görmüşüm yavaş yavaş yaza giriyorduk bende çok büyük değişmeler vardı bütün arkadaşlarım farketmişti sürekli dalıp gidiyordum saçıma başıma özen gösterir olmuştum tek bi sorunum vardı şenol bana bakmıyordu bir türlü ilgisini çekemiyordum bir kaç gün sonra sınıfının önünde bizim sınıftan bir kız arkadaşımın yanında olduğunu gördüm duydum ki çıkıyorlarmış o an durdum sadece sınıfa girdim artık ilgilenmeme kararı almıştım 2-3 gün sonra duyduğuma göre şenol arkadaşımdan ayrılmıştı ben ona hala aşıktım ayrıldığına rağmen bir türlü dikkatini çekemiyordum umudu kesmiştim uğraşmadım yani ilgisini çekme çabasına girmiyordum artık bir gün sınıfın kapısından çıktım merdivenlere yöneldim ve bana baktığını gördüm ve çok tuhaf bakıyordu merdivenlerden inene kadar baktı anlayamamıştım ne değişmişti birden bire son dersti zil çalmıştı artık çıkış saatiydi sınıftan çıktım kalabalığa karıştım kii arkamda biri sürekli bana bişeyler söylüyo saçımı çekiyor en sonun da ne oluyo dedim verdiği cvp bişey olmuyo baktım beni takip ediyor ama ondan kaçmayı başarmıştım okulun ön kapısından çıkar gibi yapıp arka kapıya yöneldim izimi kaybettiğimi düşünüyordum köşeyi dönünce önüme çıktı ve bana neden kaçıyorsun dedi ben yine hızla uzaklaştım yanından sonra tesadüf olarak evimi öğrendi sürekli bizim sokaktan geçerdi bende balkona çıkardım bizim sokakta tanıdıkları vardı bazen okula bile gelmediği olurdu onu okulda göremeyince üzülürdüm eve geldiğimde bir bakardım ki bizim orda buna sevinirdim tabii bende ona aşıktım ama utandığımdan bir kere bile onunla konuşamamıştım araya 3 aylık yaz tatili girmişti ben onu unutmuştum ki o hep bizim ordan geçiyormuş ama orta 3 vardı artık biraz daha büyümüştüm değişmiştim fiziksel olarak okula ilk girdiğim an onu gördüm oda beni gördü ona karşı olan aşkım onu görünce tekrar alev almıştı sürekli benimle uğraşıyordu beni izliyordu konuşmak için bahaneler uyduruyo arkadaşlarını yanıma yolluyordu bense kabul etmiyordum duymuyordum onu evet bunları sevdiğim halde yapıyordum eve geldiğimde hep onu düşünüyordum sırf karşılaşabilmek için dışarı çıktığım oluyordu her seferinde de karşılaşıyorduk sonra bana teklif etti teklifini kabul ettim ama hiç konuşmadık yani sene başında teklif etti ben sene sonuna kadar ona selam bile vermedim hep ondan kaçtım tabii oda kovaladı okulun sonu gelmişti artık ayrılıyorduk okuldan onu görüceğime inanıyordum ki okul bitti bizim aşk ta bitti bizim oraya bir daha hiç gelmedi hep onu bekledim yine dışarı karşılaşmak için çıktım ama karşılaşmadık bu sefer şans benden yana değildi tek taraflı aşk yaşıyordum onu göremiyordum aynı mahallede oturmamıza rağmen lise başlamıştı artık ve ben daha çok değişmiştim büyümüştüm ama o olmayınca okulun tadı yoktu lise hayatım onun yüzünden zindan oldu bana hep okulda onun için ağladım onsuz bir okuldaydım buna alışmalıydım yani onu onsuz yaşamaya lisede benimle o kadar ilgilenen vardı kii ama benim hiçbirini gözüm görmüyordu keşke bir kere konuşsaydım onunla belki böyle olmayacaktı diye düşünüyordum hep keşke diyordum onun için tam 2 sene ağladım depresyona girdim hastanede yattım onun haberi olmadı artık onsuz yasamayı öğrenmiştim ben onu severken başkalrı beni seviyordu bende onlarla birlikte oluyordum hayatıma çok kişi girdi ama hiçbiri onun yerini tutmadı şimdi lise bitti ben hala aynı mahallede oturuyorum ama onu göremiyorum onu o kadar çok özlüyorum kii bazen onun beni beklediği köşeye bakıyorum ordadır diye tabii orda olmuyor ve ben yıkıyorum bi kez daha onu o kadar çok özlüyorum kii bunu kimse bilmiyoo bilmeyecekte o benim hep ilk aşkım olarak içimde yaşayacak ben onu hayaliyle yaşamayı zorda olsa öğrendim kabullendim onu hala çok seviyorum ve hala keşke bir kere konuşsaydım diyorum senii seviyorummmmmm