Bölüm 1: Şekerparem Neredesin?

ŞEKERPARE’M NEREDESİN?

Belki binlerce defa yere düştüm. Yüzlerce kez sökülen yerlerim dikildi. Önceleri, Şekerpare’m düştüğümde kendi düşmüş gibi üzülürdü. Hemen beni yerden alır, kendi bebeğiymişim gibi sever, okşar, öperdi, sanki gerçekten de canım acımış gibi. Mavi saçlarımı iki yandan ayırır, örerdi. Her sabah kalktığında ilk işi bana gülümseyerek günaydın demek olurdu. Ama artık bir kuru gülümsemeyi bile çok görüyor.
Odasındaki en güzel köşede oturur onu izlerdim saatlerce, sıkılmadan. Benimle en iyi arkadaşı gibi konuşurdu. Öyleydim de. Onun en iyi arkadaşı…
Bizi ayıran neydi? Artık çöpe atılacağım günü dört gözle bekliyordum.
Sevde’nin doğduğu gün benim için bayramdan farksızdı. O gün Sevde doğmadan önce rüyamda şekerpare görmüştüm. Bu nedenle o eskiden benim şekerparemdi. Sanki o da bunu biliyormuş gibi en sevdiği tatlının şekerpare olduğunu söylerdi.
Biz onunla on dört yıl aynı yastığa baş koyduk. Beni Münevver, Sevde’ye hamileyken dikmişti. Sevde de, ben de birbirimizi çok severdik. Onun gözlerine baktığımda kocaman, uçsuz bucaksız bir okyanusun içinde bulurdum kendimi. Şimdilerde o okyanustan geriye bir göl bile kalmadı.
Birbirimize çok alışmıştık. Ta ki bir yıl öncesine kadar. Artık odanın en güzel köşesinde ben yoktum. Artık onun en iyi arkadaşı değildim. Artık gözleri parlamıyor. Sadece yapma güzelliklerle dolu, simsiyah çerçevelerle…
Aslında siyahı çok severdim. Çünkü Şekerpare’me çok yakışırdı. Kendisi her zaman ışıl ışıl parladığı için siyah giydiğinde olduğundan daha parlak olurdu.
Artık Şekerpare’m yok. Sevdem beni bir yıl önce terk etti. Hala aklım almıyor, bir insan birkaç boyayı en iyi arkadaşına tercih edebilir mi?
Gözümden onun için tek bir damla gözyaşı akıtıp, ona elveda diyordum. Oturduğum masanın üstünden yere düştüm. Sevde bir kez bile yüzüme bakmadan neden düştüğümü anlamış gibi bana “BAY BAY” diyordu.

saol süper

sağol