Sadık Yalsızuçanlar
Kirli sermaye ile temiz medya

Bir temizlik, bir arılıktır gidiyor.

Özellikle büyük sermayenin (ki artık arkasında büyük sermaye olmayan bir iletişim ortamından söz etmek mümkün değil) çıkarlarını kollamakla görevli gazete ve televizyonların on binlerce dolar maaşlı 'köşe' yazarları ve 'araştırmacı gazeteci'lerinin dillerinden düşmeyen bu temizliğin ahlaki bir atıf alanı ne yazık ki yok. Sadece, herkes papağan gibi birbirinden türemiş sözlerle ülkenin arınmasından, medyanın temizlenmesinden filan söz ediyor.

Terör örgütleri peş peşe, makaradan ipin ucunun sökülmesine benzer bir ritimle deşifre ediliyor.

Cesetler, örgüt evleri, şefler, silahlar bulunuyor, bir başka örgüt hizaya getiriliyor, bir partinin değişmesi yönünde telkinler ve projeler üretiliyor... Ortalık toz duman. Yine birilerinin birileriyle yaptığı ilişkilerin, bir yerlere yaranmaya yönelik birtakım hesapları doğrultusunda veya gerisinde ekonomik birtakım çıkar ilişkilerinin, hesapların olduğu birtakım münasebetler doğrultusunda bir şeyler oluyor. (Tümüyle komplo kokan bu tuhaf cümlelerin ben de tam olarak neyi anlatmaya çalıştığını bilemiyorum. Çünkü ülkede olup bitenleri anlamlandırmada ben de güçlük çekiyorum. Lakin kesinliğinden emin olduğum bir şey var, herkes olup bitenleri görüyor, biliyor.) Bunlar bir yana, medyanın ahlaki anlamda temizliğinden söz edenlerin 'Ele verir talkını, kendi yutar salkımı.' kabilinden temel bir sorunu var.

İnsanları katlederek meramını ifade etmenin insanlıkla hiçbir ilgisi olmadığını caniler de bilir. Teorik olarak bilinen ve lanetlenebilen bu eğilimlerin / uygulamaların bu mübarek topraklarda olup bitmesine imkan hazırlayanların ise kimler olduğu bugün hala cevaplanamamış bir önemli sorudur kanımca. İnsanları münafıklaştıran şartların neler olduğunu onları patolojik bir dille kendilerini dışavurmalarına iten sebepleri düşünmenin zamanı geldi de geçiyor. Medyaları ellerinde bulunduranların ekonomik çıkarlarını savunmaktan başka hiçbir işlevi olmayan birtakım 'alet'lerin ahlaktan, arınmadan, temizlikten söz etmeleri ise patolojinin boyutlarını göstermesi açısından son derece önemli.

Yeni yayınları, bir süredir taşrada olduğundan ve posta kutuma ulaşma imkanım olmadığından izleyemedim.

Bir zamandır, Rüya Sineması adlı film projemin çekim araştırması için Dörtyol'dayım. Bu satırları kaleme aldığım belediye nikah salonu sessiz...

Dışarda yazdan kalma bir gün var.

Dörtyol, her zamanki gibi günlük güneşlik.

Belediye Başkanı Sayın Bayram Türkoğlu ile birkaç gün önce yaptığım görüşmede Dörtyol'la ilgili yapıp ettiklerini coşkuyla anlatışı hala gözlerimin önünde. Memlekette böylesine temiz, çalışkan ve yüreği insanlara hizmet ateşiyle yanan insanlar oldukça, Ömer Çelik'in ifadesiyle bu topraklarda hayatın şiire dönüşmemesi için bir sebep yok. Rüya Sineması için gezdiğim mekanlardan en ilginci, yanmış olan sinema idi. Lüks Sineması, Dörtyol'da ilk gençlik yıllarını geçirmiş biri olarak benim de kişisel tarihimde önemli bir yeri olan mekandı. Orada makinist Yusuf'un yandığı trajik sahneleri çekeceğiz yakında. Yeni Sinema'yı da gezdim. Orası Türk sinemasının içler acısı halini hala somut biçimde üzerinde taşıyor. Dörtyol'da ayakta kalmayı başarmış birkaç eski ev ve sokak var. İcadiye'de, Jet Turizm'in sahibi Mustafa kardeşimizin amcasının eski evinde bir hayli çekim yapacağız. Rüya Sineması, altmışlı yılların taşra fotoğraflarından bir derleme olacak. Şimdiden heyecanlanıyorum.

Yeni yayınlar ve irtibat için:

Olgunlar Sk. 64/3 Kızılay-Ankara

Tel: 0312 419 08 87