Böylesi hiç başımıza gelmemişti.

Halktan vize, Meclis’ten güvenoyu almış bir muktedir hükümet var ama dışarıya karşı artık boynu kıldan ince.


Çünkü hangi müzakere masasına otursa, önce soracaklar:

- Mahkeme ne âlemde?

Yâni?

- Akıbetiniz belli mi?

- Yarın var mısınız, yok musunuz?

Buna sevinmeyin.

İktidar Partisi’nden değil, Cumhuriyet Hükümeti’nden bahsediyorum.

Türk Hükümeti bu.

***

Sırf dışarısı olsa iyi.

İçeride de durum aynı.

Bürokrasinin, zaten iş yapmakta nazlı, yapmamakta kararlı olan kesimi, bundan sonra hangi dosyaya kolay kolay imza atar? Hangi Bakanı hangi memur dinler? Müsteşar kime geçirir sözünü? Valiler Kaymakamlar nasıl otorite sağlar?

Kafalarda hep şu soru olacaktır:

- Ne zaman yolcusunuz?

***

İşte... Devlet çarkı böyle, stop eder.

İşler durur.

Projeler yatar.

Yatırımlar aksar.

Ve Türkiye, birdenbire hız keser.

Ne yapalım?

Bunlar hukuku ilgilendirmez. Hukuk, kendi işine bakar. Elbet hükümet de kendi işine bakacaktır.

Ama gördünüz mü başımıza gelen aksiliği?

Bu bir ilk derken, işte bunu kastettim hep... Yoksa, şeriatın keseceği parmağa kim ne karışabilir?

***

Demek ki, sebebiyet vermeyeceksin.

- Efendim, beni istiskal ediyorlar.

Ettirmeyeceksin.

Ettirirsen ne olur?

Yol olur.

İşte, hayatta bir baltaya sap olamamış bir takım siyasetçiler kürsüye çıkar, sana en ağır lafları söyler.

Niye muhatap oldun bunlara?

Olmayacaktın.

İstiskal edilen sadece sen değilsin, yüzde 47...

Hakkın var mıydı?