Budapeşte’nin güneyindeki ormanlık arazinin içinde büyük ve gösterişli bir otel. Dört tarafı ağaçlarla çevrili otelin lobisi her zamanki kalabalıklarından birini yaşıyor. Genç adam yabancı bir ülkede oluşunun sıkılganlığı ile çevresini izliyordu. Lobinin köşesinde kurulu kafeterya da kahvesini yudumlarken resepsiyona gelen müşterileri izliyor ve değişik yorumlar yaparak kendince eğleniyordu. Resepsiyona kayıt yaptıran her müşteri kendince oynadığı yalnızlık komedyasının bir oyuncusu ve bir kahramanı oluyordu. Ellerini sımsıkı tutmuş yetmişli yaşlardaki ihtiyar çift ona göre sekseninci balayını geçirmek üzere bu otelde bulunuyordu. Kapıdan giren ellili yaşlardaki adamın koluna giren otuzluk kadın içinse para babasını söğüşleyen ucuz fahişe rolünü uygun görüyordu. Ardı ardına gidip gelen insanlar genç adam için eğlence kaynağı olmuştu. Aslında bu oyunu kendi yalnızlığından kurtarmak için oynuyordu. İş icabı burada bulunduğu için eşini yanında getirememiş olmanın üzüntüsüyle bu küçük oyunda teselli arıyordu. Eşinden kilometrelerce uzakta olması onun zamparalık ya da kazanovalık yapmasını gerektirmiyordu. Eşini çok seviyor ve yaşama gücünü eşinden aldığına inanıyordu. Bu yüzden kapıdan giren her güzel ve çekici kadın onun için zihninde kurduğu komedyanın yan karakterlerinden başka bir şey ifade etmiyordu. Oysa birkaç dakika sonra kapıdan giren bir kadın genç adamın tüm oyununu bozacak ve yıllar sonra ilk defa gönlünde, belleğinde değişik hareketlenmeler yaşamasına sebep olacaktı.

Üzerine giydiği ince kumaştan batik baskılı kırmızı askılı elbisesiyle kapıdan göründüğünde lobideki genç yaşlı herkesin bakışlarını üzerinde toplamayı başarmıştı genç kadın. Herkesin aklında farklı çağrışımlar yaratmış olsa da güzelliği ve zarafetiyle değil, puslu ve mavi gözleriyle etkilemişti genç ve yalnız adamı. Herkes genç kadının endamına, yürüyüşüne, vücudunun şekline hayran olmuş olsa da genç adam sadece gözlerindeki puslu derinliğe takılıp kalmıştı. Yanındaki iri cüsseli adama rağmen bakışlarını bu puslu mavilikten uzaklaştıramıyor ve engelleyemediği bir güç tarafından adeta o puslu güzelliğe doğru çekiliyordu. Resepsiyona geldiklerinde genç kadın etrafını izlerken yanındaki iri yarı valedam kayıt işlemlerini yaptırıyordu. Genç kadının puslu gözlerine bakmaktan kendini alamayan genç adam birden bakışlarının kesişmesiyle irkildi. Bakışlarının yakalanmış olmasından duyduğu tedirginlik, birden yanaklarının kızarmasıyla tatlı mahcubiyete dönüşmüştü. Belki de hayatında ilk defa ilgiyle izlediği bir kadınla bakışlarının kesişmesinden bu kadar tedirginlik duymuştu. Yabancı bir coğrafyada, yabancı bir kadınla bakışmak genç adamı heyecanlandırmış ve aynı zamanda ürkütmüştü. Oysaki ; genç kadın bu bakışlardan memnun olmuş gibi küçük bir gülümseme ve dizlerini belli belirsiz kırarak yaptığı reveransla memnuniyetinin sinyallerini vermişti.

Genç adam ilgisine gösterilen karşılıktan memnun ve mahcup bir gülümsemeyle karşılık verdi güzel kadına. Genç kadın aslında yaptığı reverans hareketiyle bilmeden genç adama kendi hakkında çok şeyler anlatmıştı. Henüz tanışmamış olsalar bile genç adam bu puslu güzellik hakkında tek bir hareketle çok şeyler öğrenmişti. Dizlerini kırarak yaptığı reverans hareketi onun bir Fransız olabileceğinin, iyi eğitim aldığının, okumuş bir ailenin ya da eski tabiriyle asil bir ailenin çocuğu olduğunun bir göstergesi gibiydi. Günümüzde böyle asil reveransları devam ettiren toplumlar pek kalmamıştı. Sadece İngiliz ve Fransızlar bu gelenekleri devam ettiriyor olabilirlerdi. Puslu gözleriyle etrafını inceleyen genç kadın İngiliz olamayacak kadar sıcak ve sevecendi. Dünya İngilizleri her zaman burnu havalarda, salet düşkünü soylular olarak tanıyordu. Fakat bu kadın üzerine yoğunlaşan bakışların sahibi olan genç adama gülümseyerek karşılık vermiş, asaletle ezmek yerine memnuniyetle gülümsemeyi tercih etmişti. Bu onun Fransız olma ihtimalini kuvvetlendiriyordu. Ayrıca; bu kadar asil bir selamlama şeklini kullanıyor olması geleneklerine bağlı, iyi bir aileden geldiğini kanıtlar gibiydi. Yine bu hareketle birlikte yolladığı sıcak gülümseme genç kadının iyi bir eğitim aldığının ve aydın bir insan olduğunun göstergesi olabilirdi. Sıradan bir kadın olsa alaylı bir gülüşle bu göz temasının bertaraf edebilir ya da yanındaki erkeği uyararak şiddet dolu saatlerin yaşanmasına sebep olabilirdi. Fakat öyle yapmamış; sıcak ve sevecen gülümsemesiyle genç adamın yalnızlığına serin bir teselli olmuştu. Dikkatleri üzerine toplayan puslu gözleri belli belirsiz kısılarak genç adamın merakını daha da cezp etmişti. Karşısındaki adam seradan bir insan olsaydı bu tebessümü cinsel bir davet olarak bile algılayabilirdi. Fakat genç adam, farklı insanlar tanıyıp, onların bilinmeyen yönlerini ortaya çıkartıp öyküler oluşturmaya çalışan profesyonel bir yazardı. Esin kaynağı insan davranışları olan bu yazar, oluşturduğu öykülerde farklı insan karakterleri kullanıyor ve bu karakterleri de günlük hayattan farklı tarz ve düşüncelerle yaşayan insanlardan seçiyordu. Puslu maviliklerle insanları izleyen ve genç adamın ilgisine minik bir tebessümle karşılık veren bu genç kadın, genç adamın yeni öyküsü için esin kaynağı olabilirdi ancak. Ve öyle de oldu…