Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş;

Yerde çıplak bir gömlek, korkusundan dirilmiş.

Sütbeyaz duvarlarda, çivilerin gölgesi;

Artık ne bir çıtırtı, ne de bir ayak sesi...

Yatıyor yatağında, dimdik, upuzun, ölü;

Üstü, boynuna kadar bir çarsafla örtülü.

Bezin üstünde, ayak parmaklarının izi;

Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi.

Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana;

Gözleri renkli bir cam, mıhlı ahşap tavana.

Sarkık dudaklarının ucunda bir çizgi var;

Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir ân kadar.

Sarkık dudaklarında asılı titrek bir ân;

Belli ki, birdenbire gitmiş çırpınamadan.

Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm;

Bana geldiği zaman, böyle gelecek ölüm…

Allah razı olsun emeğine sağlık

ALLAH  RAZI OLSUN  EMEĞİNE SAĞLIK

ölmekmiş aslında yaşamak
anlamı olmayan gölge aslında
cenazesi içinde bir tabut
başucunda imam okurken dua
biz kendimiz olayı öğrenmeden
başkasını yaşamısız
ne olduğunu bittiğini
anlamamışız
ama bazen ne yaparsan yap olmuyor bazen

SağoLasın  İLginçmiş Emegine Sağlık.