Birgün çocuğum doğdu.
O dünyaya geldiğinde yetişmem gereken uçaklar ve ödenmesi gereken faturalarla meşguldüm.
Ben uzaklardayken yürümeyi öğrendi. Konuşmayı da öyle.
Ve biraz büyüdüğünde "senin gibi olmak istiyorum baba demeye" başladı.
"Biraz büyüyünce ben de senin gibi olacağım."
İş yerine telefon açıp baba ne zaman geleceksin diye sorardı.
İki de bir.
"Ne zaman geleceğimi bilmiyorum oğlum. Ama geldiğimde birlikte çok bir güzel vakit geçireceğimizden emin olabilirsin."
Yıllar öylece geçip gitti. Oğlum on yaşına geldi.
Ona çok güzel bir top aldım.
"Top için teşekkürler baba" dedi.
"Hadi oynayalım"
"Bugün olmaz oğlum" dedim, bu haftasonu tamamalam gereken işler var, haftaya tamam mı" dedim
"Tamam" dedi. Fakat yüzündeki gülümseme hiç eksilmedi.
"Büyüyünce baba" dedi, "bende senin gibi olmak istiyorum."
Yıllar öylece geçip gitti.
Oğlum önce ilkokuldan, liseden ve sonra da üniversiteden mezun oldu.
Bu durumda başka birçok baba gibi benimde birşeyler söylemem gerekiyordu.
"Seninle gurur duyuyyorum oğlum" dedim.
"Gel şöyle biraz oturalım oğlum, sana diyeceklerim var."
Başını salladı ve gülümseyerek: "Arkadaşlara sözüm var baba" dedi. "Sen arabanın anahtarlarını verebilir misin bana? Sonra görüşürüz oldu mu?"
Yıllar öylece geçip gitti. Emekli oldum.
Artık bol bol vaktim vardı. Oğlum ise başka bir şehirde iyi bir iş bulmuştu, orada yaşıyordu.
Birgün ona telefon ettim eğer sence de uygunsa, hafta sonu buraya gel de, birlikte hasret giderelim." dedim. "Sevinirim baba" dedi. "Bir bakayım, müsait bir zaman bulabilirsem gelirim. Ama şu aralar işlerim çok yoğun."
"Fakat seninle görüşmeyi ben de istiyorum, baba."
"Peki, ne zaman gelirsin oğlum?"
"Ne zaman olur, bilmiyorum, baba. Şimdi bir iş görüşmem var. Ona yetişmem gerek. Sonra ararım seni. Geldiğimde birlikte güzel vakit geçireceğimden emin olabilirsin."
Ve telefonu kapattığımda oğlumun çocukluk hayalini gerçekleştirdiğini anladım.
Çocukluk hayalini gerçekleştirdiğini...
Örnek aldığı babasına benzediğini...
Tıpkı babası gibi olduğunu...