Fazilet Partisi yol ayrımına doğru

Aykırı çıkışların 'fitne fesat' diye görüldüğü Fazilet Partisi'nde bir şeyler oluyor.

Gelenekçi kanat, olup bitenleri 'sun'i, sıradan veya post kavgası' diye yorumlama eğiliminde. Oysa bu gerçek değil. Kim ne derse desin partide artık üstü örtülemeyecek büyük sıkıntı yaşanıyor.

Sıkıntının geçmişi var. Nitekim tezahürleri RP sonrasında çıplak biçimde ortaya çıktı. Bugünlerde ise en üst düzeyde seyrediyor...

Taraflara belli nitelemeler yapmak tartışılabilir; ama FP'de iki farklı görüş çarpışıyor. Ayrımı gelenekçiler-yenilikçiler biçiminde tanımlayabiliriz. Yaşlardan yola çıkmak yanıltıcı. Çünkü gençlerin içinde köklere sıkı sıkı bağlılığı savunan gelenekçiler olduğu gibi, yeni hale göre partileşmeyi talep edenlerin içinde de yaşı ilerlemiş ak saçlılar var.

Safları sadece görüş birlikteliği de şekillendirmiyor. Tercihlerde kişisel çıkarlar en az düşünce ortaklığı kadar ağırlıklı rol oynuyor. İşte burada, gelenekçiler bir adım öne geçiyor. Çünkü suyun başında gelenekçiler var. Ve milletvekilliği gibi ulufeler burada dağıtılıyor. Kalabalık bu yüzden burada fazla.

Güç dengesinde ibrenin yönü değişirse, gelenekçilerin sayısının bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar az olduğu ortaya çıkar.

FP'de kişiler değil iki kanat vuruşuyor. Gelenekçileri herkes tanıyor. Referansları; kökler, soğuk savaş döneminin değerleri... Reel politiğin çok uzağında üslup ve içeriğe sahip olanlar.

Bunlar partiyi yeni hale göre biçimlemeyi şöyle dursun, yeni hali kavramaktan uzak görüntü içindeler. Dünyanın merkezine oturduklarına inanan bu görüşün temsilcileri her şeyi kendilerine, kendi yorumlarına uydurmaya çalışıyorlar.

İsimlendirmeye gerek var mı bilmiyorum. Hepsi de tanıdık simalar... Bunların bir kısmı o rolün adamı da değil. Örneğin Recai Kutan böyle bir misyonun taşıyıcısı olmaktan memnunluk duymuyor. Ama nedense kendisini kurtaramıyor da...

Bu düşüncenin yapılandırdığı RP, sandıkta birinci parti olmayı başardı ve iktidara taşındı. Bundan sonra bu mantaliteyle bu da zor... Bu yalın gerçeği onların dışında herkes biliyor.

Yenilikçi kanat buradan güç alıyor. Eski usulle devam edildiği takdirde yolun sonunda Anayasa Mahkemesi var. Onca insanın heba edilen emeği, milyonlarca insanın kaybolan umutları var...

Yenilikçiler bugün daha gür sesle 'Böyle gitmez' diyor. Bu kanatta öne çıkanlar Recep Tayyip Erdoğan, Abdullah Gül ve Bülent Arınç... Doğal lider Erdoğan. Ama bunun gerçeğe dönüşmesinin önünde engeller var.

Bugün dağınık da olsa, olgunlaşmış bir projeye dönüşmemiş de olsa, yenilikçilerin partiye biçtiği kılıf gelenekçilere göre çok farklı. En önemli özellikleri 'gerçekçi' olmaları. FP'yi 'bir din, bir tarikat veya cemaat değil' parti yapmak istiyorlar.

Dolayısıyla FP'nin mümkün olanın peşinden koşmasını talep ediyorlar. Türkiye için vazgeçilmez gördükleri demokrasiyi tam anlamıyla önce parti içinde uygulamaktan yanalar.

FP gibi bir parti var olacaksa eski haliyle bunun mümkün olmadığını görüyorlar ve yeni misyon, yeni üslup ve yeni yapının 'olmazsa olmaz şart' olduğunun bilincindeler. Gelenekçilerin de ancak bu şekilde siyasette varlıklarını sürdüreceklerine inanıyorlar. Bu bakımdan mücadeleleri gelenekçilerin de işine geliyor.

FP'de kavga kişisel değil ilkesel... Ne Recai Kutan, ne de genel başkan adayları Abdullah Gül ve Bülent Arınç post peşinde değil. Gül ile Arınç arasında bir mücadele de yok. Gelişmeler kişisel kavga diye okunursa yanıltıcı olur. Taşıyıcısı oldukları değerler, ilkeler çarpışıyor.

Ben FP fotoğrafını böyle okuyorum.

Bugün için amaç kongre. Ama bu uzun soluklu bir mücadele. Eskiler kongreden yeniden çıkabilir. Delegeyi oluşturan onlar çünkü. Ama unutulmamalı ki kazanarak kaybetmek gibi bir şık da var. Gelenekçilerin sıkça yaşadığı gibi...

Aslında herkesin kazancı, Avrupa Birliği sürecine uygun olarak yenilikçilerin başarılı olmasında. Tabanın umutlarının tazelenmesi için de bu gerekli...

Email: munal@mail.zaman.com.tr