İnsanın Ruhuna karşı üstünlük kuran nefis onu bedene yerleştirirken, kendi aleminden ve asıl yurdundan habersiz hale getirir, onun hizmetinin nurları ile cezbesinin şevkini öldürür. ayrıca nefis ruhun sarayı olan, Ulu Allah tarafından ona misafirlerini ağırlayacağı bir yer olarak bağışlanmış olan kalbi de zaptederek kendi köşkü haline getirir, orada kendi misafirlerini ağırlar. nefis dünyanın kalıntı ve süprüntülerini toplama bakımından çöplüğe, düşmanlık bakımından yılana, zalimlik ve kaba güç bakımından da sırtlana benzer.

Kalbi öylesine doldurur ki, orada Allah için hiç bir boş yer kalmaz olur. Ruh da nefsin arzularına bağımlı hale gelir. Artık ne bir iyi işi ve ne de güzel bir maksadı kalır. Diğer latifeler (Sır,Hafi ve Ahfa) de ölü gibi gaflete gömülürler.

İşte insan kamil ve kemala erdirici bir Şeyhin eline düşünceye kadar böyle kalır. Fakat böyle bir Şeyh ile karşılaşınca o Şeyh, insanı eğitir, onu tedavi eder, mesela ona zikretmesini emreder. Zikrin her cümlesi, her virdi, çekicin örse vurması gibi kalbin üzerine inip kalkar. Böylece Şeyh kalpten yavaş yavaş yabancıları kovar, orayı istila etmiş olan istenmeyen unsurları söküp atar.

Şeyh kalbin yanı sıra diğer latifelere de zikrettirir. Böylece onları uyarır da zikir bütün vücuda egemen olur. O zaman latifeler vücuddan ayrılarak kendi alemleri olan "alem-i emir'e" doğru yola çıkarlar. Zikir vücudun bütün unsurlarını egemenliği altına alır, o zaman hepsi "Allah, Allah" demeye başlar. böylece vücudda acaip bir velvele kopar ve bu velvele doruğuna erince insanın sıfatları Ulu Allah'ın sıfatlarına dönüşür.
Nakşibendi Şeyhlerinin Mukaddes Sözleri.