Mezarların Sırrı
Mesut DOĞAN


Geçerken mezarlıktan, çürük kemik yığını,
Gördüm giden yolcuya ümitle baktığını
Kalmamış ne kefeni, ne de bir parça eti,
Okunuyor halinden mazinin nedameti.
Yerde bir kafatası, düşünceleri silik,
Gülüyor ruhuma bilinmez ebedilik.
İbret al dercesine, ey yolcu şu halimden,
Korkular koparmada, şaşıran gözlerimden.
Bir ses dedi: - Ölüm çok yakındır gecelere,
İçimdeki suçluluk döndü bilmecelere.
Sonsuzluğun sırrını yaşayan iskeletler,
Hayatın ötesinde düşüncemi kilitler.
Geçen ayak sesine bağlanan ümit ilaç;
Bekler ümitle hepsi bir fatihaya muhtaç.
Çatlatacak mezarlar zamanın damarın,,
Vuracak cahilliğe hakikat şamarını.
Sonsuzlukla başbaşa bırakıp mezarlar,,
Yürüyorum usulca, benzim uçuk sapsarı.
İçimi bir sıkıntı durmadan kemiriyor,
Zihnimde mezarların sırrı düğümleniyor.