Başbakan Erdoğan, Dağlıca'daki çatışmayı gece yarısı haber alıyor. Ankara'ya 12 saat sonra, ertesi gün öğle vakti dönüyor... Saatler geçiyor. Olayı görüşmek için akşamın sekizi bekleniyor. Başbakan, toplantı sırasında Condoleezza Rice'ın kendisini aradığını ve bir iki gün süre istediğini söylüyor. Harekete geçmemek için alın size enfes bir mazeret. Çabalar zaten hep bu yönde: vakit kazanmak, halkı uyutmak, olayı unutturmak... Devlet vakit öldürüyor. Ne yapmalıydı? CHP Genel Başkan Yardımcısı Onur Öymen anlatıyor:
- Geçen hafta tezkere Meclis'ten geçtiği gün askere siyasi talimat verilmeliydi. Hangi hallerde, hangi koşullarda, hangi çerçevede bir sıcak takibe girişebileceği bildirilecekti. Asker de Dağlıca'da saldırıya uğradığı andan itibaren harekete geçecekti. PKK'yı sınır ötesinde takip edecek, mevzilerini vuracaktı. PKK askerimizi vurdu,
8 erimizi kaçırdı. Silahlı Kuvvetler, PKK'yı takip edemedi.
Çünkü, hükümet yetki aldı ama askere yetki vermedi. Sıcağı sıcağına bir sınır ötesi operasyona dünya ses çıkaramazdı. İsrail iki askeri kaçırılınca Lübnan'ın altını üstüne getirmişti. Biz siyasi irade zafiyetinden oturduk kaldık.
- Türk uçaklarının sınır ötesi operasyonuna ABD'nin müdahale edeceği söyleniyor...
- Amerika'nın böyle bir müdahaleye kalkışması NATO'nun sonu olur. ABD böyle bir müdahaleyi göze alamaz...
- Acaba Ankara Barzani ile diyalog kursa PKK'ya karşı daha etkili mücadele mümkün olur mu?
- Bölgeye hâkim güç Barzani değil, ABD... Irak petrolünün yüzde 40'ı kuzeydedir. Ayrıca, ABD gelecekte Kuzey Irak'ta üslenmeye hazırlanıyor. O yüzden Kuzey Irak'ın güvenliği ve dengeleri korumak ABD için önemli... Barzani ABD'nin sadece piyonu... ABD isterse PKK'yı birkaç günde bitirir. Ama böyle bir meselesi yok...
Sonuç... PKK, ABD himayesinde saldırıyor. Türkiye kan kaybediyor. İktidarın gözü ve kulağı halkın acısında değil, ABD'de... Ulusal çıkarlara göre değil, oradan gelen işaretlere göre hareket ediyor. Büyük çıkmaz burada...
                                                                       23 Ekim 2007