Anne, alti yasindaki lösemiyle savasan
> ogluna bakarken dalip
> gitmisti.Kalbi, aci içinde olmasina
> ragmen,kararlilik duygusunun da
> etkisini hissediyordu.Her ebeveyn gibi
> o da oglunun büyümesini ve
> umutlarini gerçeklestirmesini
> istemisti. Ama bu, artik mümkün
> degildi.
> Löseminin buna firsat tanimasi olasi
>
> degildi. Oysa o oglunun
>
> hayallerini gerçeklestirmesini
>
> istiyordu. "Bora! Büyüyünce ne olmak
>
> istedigini hiç düsündün mü? Hayatinda
>
> neler olmasini diledigin ve hayal
>
> ettigin oldu mu?"
>
> diye sordu.
>
> -"Annecigim, ben büyüyünce hep
>
> itfaiyeci olmak istedim".
>
> Anne, gülümsedi ve.. "Dilegini
>
> gerçeklestirebilecek miyiz bir
>
> bakalim" dedi.
>
> Daha sonra, Ankara'daki itfaiye
>
> müdürlügüne gitti ve orada yüregi en
>
> az Ankara kadar büyük itfaiyeciler ile
>
> tanisti. Ona oglunun son
>
> isteginden söz etti ve oglunun itfaiye
>
> arabasina binip sehirde küçük
>
> bir tur atmasinin mümkün olup
>
> olmadigini sordu.
>
> - "Bundan daha iyisini de
>
> yapabiliriz.Eger oglunuzu Çarsamba
>
> sabahi saat yedide hazir ederseniz, onu o gün
>
> seref konugu yapar,itfaiyeci
>
> kimligine büründürürüz. Bizimle itfaiye
>
> müdürlügüne gelir, bizimle
>
> yemek yer, yangin söndürmeye gelir.
>
> Hatta bize ölçülerini verirsen,
>
> ona üzerinde Ankara itfaiyecilerinin
>
> kirmizi renk üzerine islenmis
>
> ambleminin oldugu gerçek bir itfaiyeci kostümü
> diktirir, lastik
>
> botlari ismarlariz. Hepsi Ankara'da üretiliyor."
>
> Üç gün sonra, itfaiyeci Bora'yi aldi,
>
> ona elbisesini giydirdi, ve
>
> hasta yatagindan itfaiye arabasina
>
> kadar eslik etti. Bora, itfaiye
>
> arabasina kuruldu ve müdürlüge dogru
>
> yol almaya basladi. Kendini çok
>
> mutlu hissediyordu. O gün Ankara'da
>
> tam üç yangin ihbari olmustu.
>
> Degisik itfaiye arabalarina, hatta
>
> itfaiye Müdürlügünün özel arabasina
>
> da binmisti.
>
> Yerel televizyonlar da onu izleyip,
>
> çekmislerdi. Hayallerinin gerçek
>
> olmasi, gösterilen sevgi ve ilgi,
>
> Bora'yi o kadar etkilemisti
>
> ki,doktorlarin söylediginden tam alti
>
> ay daha fazla yasamisti. Bir gece
>
> bütün yasam belirtileri dramatik bir
>
> sekilde yok olmaya baslayinca, hiç
>
> kimsenin yalniz ölmemesi gerektigine
>
> inanan bashemsire, aile
>
> bireylerini hastaneye çagirdi. Daha
>
> sonra Bora'nin itfaiyede geçirdigi
>
> günü hatirladi ve itfaiye müdürlügüne
>
> telefon açip Bora'nin bu dünyaya
>
> veda ederken yaninda, özel kiyafetleri
>
> içinde bir itfaiyecinin
>
> bulundurulmasinin mümkün olup
>
> olamayacagini sordu.
>
> Itfaiye Müdürü; "Bundan daha iyisini de
>
> yapabiliriz. Bes dakika içinde
>
> oradayiz. Bana bir iyilik yapar
>
> misiniz? Sirenlerin çaldigini
>
> duydugunuzda, yangin olmadigi anonsunu
>
> yaptirabilir >misiniz? Sadece
>
> itfaiyecilerin önemli bir
>
> meslektaslarini ziyarete geldiklerini
>
> söyleyiniz.
>
> Ve lütfen onun odasinin penceresini
>
> açiniz" diye yanitladi. Yaklasik bes
>
> dakika sonra hastaneye çengel ve
>
> merdiven tasiyan kamyonet ulasti.
>
> Merdiveni açti ve Bora'nin 5.kattaki
>
> odasina dogru yaklasti. Tam on
>
> dört itfaiyeci Bora'nin odasina
>
> tirmandilar. Annesinin izniyle onu
>
> kucakladilar ve ona onu ne kadar sevdiklerini
>
> söylediler.
>
> Ölümle pençelesen Bora itfaiye müdürüne
>
> bakti ve; "ben simdi gerçekten itfaiyeci miyim?"
> diye
>
> sordu.
>
> - "Bundan süphen mi var Bora?" diye
>
> yanitladi müdür.
>
> Bu kelimelerden sonra Bora gülümsedi
>
> ve gözlerini sonsuza dek kapatti.



Belki unuttunuz, belki hatirlamiyorsunuz,belki de çok duygusuz, çok
kati oldunuz;

Ama bilin ki ;

HAYAT; SEVGI VE UMUT SAÇMAKTIR.

Eger bunu okuyunca gözleriniz dolmuyorsa sizin için yapilacak birsey
kalmamis
demektir...
Yok eger doluyorsa o zaman sevdiklerinizin kiymetini bilin, tüm
insanlari
sevin ve gerçek sevginizi ortaya koyun.

Kininizi unutun LUTFEN.

SAYGILAR........