11 mayıs 2006 Perşembe günü saat 17:45 de sana “kimsin” diyerek başlayan bir öyküydü bizimkisi…uykusuz gecelerim,parlayan gözlerim,cevabını bilmediğim sorularım,mutluluğum,gözyaşlarım,çaresizliklerim,i mkansızlarım,beklediğim oldun sen benim…bi garipti ya her şey…acayip bişeydi sana hissettiklerim…insan hiç görmediği birine sevdiğim der mi???ben demiştim bi kere…her şey yolundaydı…olması gerektiği gibiydi…mutluydum…mutluyduk…gözlerim görmüordu senden başka…dünya sanki sadece ikimizinin etrafında dönüordu…kusursuzdu her şey…evet ya ben ona aşığım onu seviyorum diyebiliodum…her gece dualarım olmuştun sen benim…gözlerim hep yollardaydı…her gün takvimden bir yaprak daha yırtıyordum 9 hazirana…ve 9 haziran gelmişti ama sen gelmemiştin…bana “ gelicem iki elim kanda olsa gelicem” demiştin!!!meğer ben boşuna beklemişim…keşke tutamıycağın sözler vermeseydin…hayal kırıklığına uğramazdım o zaman…sen etrafımdaki insanları haklı çıkardın… keşke zamanında onlara demeseydim o farklı die…dilmişsin…şimdi ne çektiğimi benden başka kimse bilmio…sen hep söyledin ama hiç düşünmedin…keşke bazı şeyleri söylemeseydin…bigün seni unutsam bile onları hiç unutmıycam!!!keşke hep ilk tanıdığım kerem olsaydın…şimdi sen yoluna devam et bende kaldığım yerden…böyle olmasını sen istemedin mi sanki?? Ben gene kıskanıcam seni ,haber alamayınca çıldırcam belki…gözlerim hep telde olcak…elime alcam telimi sonra gene atıcam yatağıma…aramamak için seni savaş vercem kendimle…sen takıl…konuş gene herkesle…Allah mutlu etsin…ama keşke sana yaptıklarımı hak etseydin…senden son isteğim lütfen daha fazla üzme beni…kendine iyi bak…her şey gönlünce olsun…ama unutma uzun bi süre kimse almıycak senin yerini…benim yerimi alsalar bile…