Bir kış ikindisinin, havayı kurşun ağırlığında sardığı bir gündü. Olaylar kendisini dinlenceye bırakmıştı. alabildiğine durgun..
Pencere önünde, camın buğusundan dışarıya bakıyordu Onur. Onun baktığı pencerede şekiller net değildi. İmgeler çıplaktı. Her gün vaktini şaşırmadan güneşin batışını seyrediyordu. Sonrasında anlam veremediği bir hüzün saplanıyordu yüreğine. Ağlamak istiyor, ama gülümsüyordu. Nedensizce..
On dört yaşındaydı Onur. Bedeni ergen bir çocuğun yetişkinlik savaşını verirken zekası aynı savaşta başarısız olmuştu. Zeka geriliği vardı Onur'un. O dünyayı algılamakta, kavramakta güçlük çekiyordu. Zekasındaki gerilik bedensel hareketlerini de etkiliyordu. Başkalarının kolaylıkla yapabilir olduğunu o yapmakta zorlanıyordu.
Hep birilerine gereksinimi vardı. Adımlarının gerisinde onu yönlendirecek, ona destek olacak birileri..
Şanslıydı Onur. Ailesi daha ilk başından beri Onur için elinden geleni yapmış, ona hep destek olmuştu. Bu sayede Onur büyük bir gelişme göstermişti. "Olabileceğinin en iyisi" demişti doktor.
Onur dışarıdaki dünyanın farklılığını fark ediyor, etrafta olup biteni algılıyor ancak doğru tepkiler vermekte ya gecikiyor ya da duraksıyordu.
Ailesinin verdiği destek sayesinde Onur'un zihinsel gelişiminde açılmalar olmuştu. Ancak bu Onur'u rahatsız etmeye başlamıştı. Huzursuzdu. Düşünceler bir türlü ona rahat vermiyordu.
Son birkaç yıldır Onur için hayat çekilmez bir haldeydi. Ailesine yük olduğunu düşünüyordu. Kendi başına yapabildiği şeyler sayıca azdı. Çok sevdiği ailesine azıcık da olsa faydalı olduğunu hissetmek istiyordu.
İki yıl önce yemek yapmak isterken mutfakta çıkardığı yangını unutamıyordu. Öyle olsun istememişti. Ama öyle de olmasını engelleyememişti. NE zaman kendince iyi bir şeyler yapmaya kalkışsa başına olmadık belalar açılıyordu. Korkuyordu. Bir türlü gelişim evresini tamamamlamakta başarıya erişememiş zekası, başında hep bir belaydı!
Bütün gün televizyon seyrediyordu. Hoşuna gidiyordu televizyonun ekranına sığışmış görüntüler. Bir de babasının eski tip radyosuna bayılıyordu. Radyonun düğmesine rastgele bastıkça çıkan sesler onu hiçbir şeyin olmayacağı kadar çok keyiflendiriyordu.
Akşamın karanlığı yerini gecenin ellerine bırakmıştı. Onur hala pencerenin önündeydi. İleriye.. Bilemediği dünyanın derinliklerine doğru bakıyordu. Huzursuzdu. Huysuzdu. Eskiden daha çok güldüğünün, şarkılar söylediğinin, etraftaki insanları kahkahalara boğdunun o da farkındaydı. Bİr de son günlerde olanlar olmuştu. Ev ya alabildiğine sessiz ya da fazlasıyla gürültülüydü.
Küçük kız kardeşi Sanem, ilk önce yukarıdaki odaya taşınmıştı. Zaten her şey onun odasını değiştirmesiyle başlamıştı. Sanem arada bir evden gidiyor, günlerce haftalarca gelmiyordu. Onur, kardeşini bekliyordu kapı aralıklarında. Her tıkırtıya, "Sanem geldi!" diye koşuyordu. Gelenin Sanem olmadığını gördüğünde boynunu büküp buruk bir sesle, "Sanem nerede?" diye soruyordu.
Sanem gelmiyordu. Ev suskundu. Annesi de yoktu. Terk edildiğini düşünüyordu Onur. Hiçbir işe yaramadığından ailesi onu yavaşça bırakıyordu. Babası da günü geldiğinde çekip gidecekti. Ve Onur, insan fakirliğiyle kalacaktı. Günbegün fakirleşecekti. İnsanlar olmayacaktı etrafta. Sesleri duyulmayacaktı. Birileri yan odada yatmayacaktı. Yemek masası hep boş kalacaktı.
Usulca odasına girdi. Aklından geçen düşünceleri tutamadığından kolayca uyuyabilmişti. Sabah olduğunda yatakta ıslaklık vardı. Altına kaçırmıştı. Uzun zamandan beri hiç altına kaçırmıyordu. Utanmıştı, teyzesi yatak çarşaflarını değiştirirken. Utancı yetmiyormuş gibi teyzesinin söylentilerine de maruz kalmıştı.
"Başımızdaki bela yetmiyormuş gibi bir de bununla uğraşıyoruz. Sen aklımıza sahip çık Allah'ım!"
En çok "bela" lafı dokunmuştu Onur'a. Aylardır kendisini bir bela gibi hissediyordu. Belanın tam olarak kelime anlamını