Evlerini mahallenin avlusuna bagliyan cani sikkin oldugu zaman omrunun en uzun yolunu gidiyor gibi hissettigi yoldan belki de son kez geciyordu.Basini one egmisti.Cunku basini kaldirdiginda ciceklerin soldugunu gorup kuslarin otmedigini duyup geri donmek isteyecekti cogu zaman aci veren bazi bazi derdine derman olan o eski harap mahalleye.Basini kaldirmadan yurumeye devam ediyordu.Etrafa bakmiyordu ama gectigi yerleri
duslemektende kendini alikoyamiyordu.Omrunun en saf en temiz yillarini gecirdigi okulunun caddesini hayal ediyordu.Tek dertinin sabah erken kalmak oldugu ogunleri.Simdi tekrar o sut ve kagit kokulu siniflarda olabilseydim keske dedi.Keskeyle baslayan cumleleri hic sevmezdi ama kullanmisti.Demek ki yerinde gitmeyen biseyler vardi hayatinda zaten olmasaydi yillara yorgun dusmus bu mahalleden geliside gidisede belli olmayan sonbahar kuslari gibi kacarmiydi.Yurumeye devam etti.Bahar yagmurlariyla yeniden kipirdanmaya baslayan bir irmak gibi hissetiyordu kendini.Attigi her adimda sanki yeniden doguyor bir yandanda eski gunlerinde yasayamadigi seyleri dusluyordu.Mesela onun hic kiraz agacina takilip yirtilan bir gomlegi olmamisti.Oysa ne kadar cok istemisti cocuk gibi yasamayi eli yuzu kir icinde eve donup hic kimseden azar isitmemeyi.Duvarlardan baska kimse konusmazdi onla gunesten baska hic kimse bakmazdi onun yuzune pariltiyan gozlerle.Bir yandan dusunuyor bir yandanda yurumeye devam ediyordu.Hep icinde olmak istedigi ama hicbir zaman olamadigi parkin onunden gecerken basini kaldirdi.Kendinden nefret etmek icin bir nedeni daha olmustu basini kaldirmadan yurumesi icin kendine verdigi sozu tutamamisti.Kimseye kalmadigi gibi kendinede guveni kalmamisti artik.Insanlarin daglara taslara sevgiliye gonul koydugunu duymustu ama kendi kendine gonul koyan insan hic duymamistiKendi kendine gonul koymustu sozunu tutamadigi icin.Artik hicbirsey eski olmayacak dedi kendi kendine.Gunesin dogusundan yildizlarin pariltisindan denizlerin dalga sesinde mutluluk cikarmayi ogrenecekti.Hic bir zaman kimse tarafindan farkedilmedigi mahallesinden uzaklasmisti da bi yandan.Mahallede hersey ayni seyrinde devam ediyordu.Kimse olanlarin farkinda degildi.Giderken en cok kahvede oturan ucan kustan bile haberi olan o yasli ihtiyardan umutluydu yoklugunun farkina varir diye.Ama olmadi ne o gun ne baska gun kimse hatirlamadi onu.Gocebe bir kusun yerine koydu kendini ilkbahar gelince gelen sonbaharda sessiz sedasiz kacip giden bir kusun.Zaman gecince hatirlanmaktan da vazgecti.Kendini bir kusun yerine koymak iyi gelmisti.Mutluydu.