Gurbet
İnsan gurbetler çocuğu, gurbet ürperten bir derya,
Yüzer dalgalar arasında, titrer bir ömür boyu..
Her durak bir ümit fecri, her menzil bir kırık rüya,
Sabahlar hicran rıhtımı, akşamlar da vuslat koyu.

Sık sık fânilik rüzgarları eser, eser serince,
Yetim nevhaları gibi sesler işitir her yerde..
Ve yer yer semavî korolar dinler sırlı ve ince,
Vicdanın sesinden, ruhun derinliklerinde.

Bazen de köpürür köpürttüğü gibi dalgaların,
Sonsuza ulaşmak ister, gelir sahile mıhlanır;
Tutsağıdır âdeta zincirlerin, prangaların,
Kükrer, şahlanır ama, yine kendi havzında kalır.

Ufuksuz derbeder insan bu ferahfeza dünyada,
Varlığın dar hendesesinde hep esir gibi yaşar..
Ve gönlünün kuytularında hazan çağlar ard arda,
Dolaşır ye'sin fecir bilmez tepelerinde zâr zâr...

İdeal ruhlarda gurbet bir balayıdır her gece,
Binbir temâşâ zevkiyle, heyecanlı ve pürneş'e;
Süzerler her zaman varlığı, gönülden ve derince
Duyarlar verâların sesini, duyarlar peş peşe...

Sırtında alevden gömlek, dudağında bir kanlı gül,
En acı günlerin sahtlsiz deryalarında bile;
İnancın o engin hazzıyla her zaman gürül gürül..
Ruhlara diriliş üfler gönlünün altın sesiyle.

Her gün yunar, yıkanır bu arıtma çağlayanında,
Duyar Onu, duyduğu gibi meleklerin engince;
En yapayalnız olduğu zamanlarda hep yanında,
Bin aşk zevkiyle erer bîr tatlı halvete sessizce...