Günlerden Salı bugün…
Bir yalnızlığın mavi yangınına doğru gidiyorum, mayın tarlalarından gelincik toplayarak… Gülüşünün gönlümdeki rengi gibi bu gelincikler. Kimsesiz sözcükler dolaşıyor bak beynimde… Ne kadar uzak, ne kadar yakındım ben sana, ne olur söyle… Bu yalnızlık benim olsun ama sen yine de gitme…
Öyle yalnız, öyle yaralı ki yüreğim. Yağmalanmış ömrümle bir başımayım. Kendini daha fazla kandıramayan pollyanna gibiyim. Seni kendime isteyen sevgiliyim, ne olur gitme. Bak sustu yüreğim… Kalemimin sözü, aşkımın dili sustu… O eğmediğim asi boynum sustu… Ne olur bir şeyler söyle…
Pencereler uyandı bak, benim gözümde bir dirhem uykudan eser yok… Canımı avuçlarına yolladım ısınsın diye, sana sevda biriktirdim kovayla deniz kıyısında oynayan çocuk gibi. Sana gözyaşlarımdan tesbih dizdim… Sana beni kurşuna dizmeleri için kurşun askerler aldım; hiç değilse ateş de ‘ateşşşşşş’ beni öldürmeleri için. Ben yaşamıyorum bari ölmeme izin ver… Çünkü bu ömür senin…
Günlerden Çarşamba bugün…
Sensizliğin kim bilir kaçıncı günü… Senesi, asrı beklide... Sensiz odam bomboş, sokağım karanlık. Yalnızlık inatlaşıyor, bırakmıyor geleyim sana… Bunları düşündükçe özlemin büyüyor her an, her dakika, her saat… İşte bunlar için seni deli gibi seven kalbimi bir zarfa koyup gönderebilsem sana, belki sende severdin beni… Anlardın belki de yüreğimden senin için geçenleri…
Günlerden Perşembe bugün…
Yine sensiz, gözlerinsiz, ellerinsiz… Belki son kez geleceğim kapına… Aç kapıyı bak ne diyeceğim… Kendimden bahsetmeyeceğim, yorgunum demeyeceğim, yüreğim daralıyor demeyeceğim… ‘Gidersen… Gözümdeki son parıltıyı da alır teşekkürlerürürsün bir zemherinin ortasında titrerken bırakırsan beni. Ama merak etme ayakta kalırım ben. Tıpkı fırtınaların boynunu eğdiği ama yıkamadığı kavak ağaçları gibi. Senden bana yadigar kalan her anıyı bir kez daha yaşarım. Aşkımda benden yadigar kalır sana’ diyeceğim…
Günlerden Cuma bugün…
Cumartesi, Pazar, pazartesi…
Sen yoksan, ne önemi varki…