Şu satırların yazıldığı saatleri izleyen süreçte "PKK ateşkes ilan edebilir..."
İşaret, Talabani' den...
Sonrası gelirse, PKK'nın arkasında yer alan güçler için kuşkular derinleşecek.
Yani... Türkiye "namlunun ucunu gösterince" ABD'nin Talabani'ye, onun da PKK'ya "frene bas" komutu verdiği düşünülebilir.
Yoksa bu son pusuyla Türkiye'yi Kuzey Irak'a sınır ötesi müdahaleye, ABD ile karşı karşıya getirmeye ve bir "Türk-Kürt" bloklaşması yaratmaya odaklanan PKK, neden silahlarından şarjörleri çıkarsın?
Bu mantığın dayanakları var.
Pazar öğleden sonra ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice'ın telefonda "Sınır ötesi harekât yapmayın, bize 1-2 gün verin" dediği, aynı gün Başbakan Erdoğan tarafından açıklanmıştı.
Gene aynı gün Irak Cumhurbaşkanı ve KYB lideri Talabani de canlı yayında Mehmet Ali Birand'a bu olasılığı haber vermişti: "PKK'dan, silahlı eylemlerini durdurmalarını istedik. Yarın (pazartesi) bu öneriyi değerlendirecekler."
Dün de bunu kesin bir dille tekrarladı.
Tüm bunlar olası bir "sebep-sonuç" ilişkisi izlenimini veriyor.

PKK'nın güvendiği dağlar
PKK, sadece doğanın dağlarına değil, Barzani ve Talabani'ye de dayanıyor.
Tıpkı daha önceleri Suriye Devlet Başkanı Hafız Esad'a dayanmış olduğu gibi...
Yıllarca Suriye'nin kanatları altında korunmadaydı.
Suriye sponsorluğuyla biti kanlandı.
Suriye sınırlarından girerek Türkiye topraklarında katliam yaptı. Eylem koydu.
Bir süredir, "Suriye'nin yerini Kuzey Irak yönetimi ve onların arkasındaki ABD'nin almış olduğu" yolunda gözlemler ve söylemler yoğun.
Belki olası ateşkesle saldırılar duracaktır, ama bunun gerçek çözüm olması için PKK'nın göbekbağlarının kesilmesi ve Güneydoğu'da güvenlik güçlerinin ötesinde siyasal, hukuki, demokratik, kültürel, ekonomik boyutları da kapsayan dış politika dengelerinde sağlıklı bir konuma oturtan stratejiler de gerek.
Tekrarlayayım... Sadece teröriste odaklı politikaların yerini, teröre odaklı stratejiler almalıdır.
Ve Ankara kesinlikle duygu seline kapılmamalıdır.