Gönüle çoğu zaman söz geçmez ki sağır olur, fermanı dinlemez. Gönüldür bu, bazen ıslatır gözleri çok uzaklara baktırır ağlatır.

Ömürde bazen gören gönüldür. Görmese bile gözleri, duydukları toprağa iz düşer yol olur. Bazen çekmese de kahrımızı, söz olup türkülerde söylenir.

Nice gönül hasretlikte dolunay gibidir, bir asker nöbetinde izlenir. Gönül bazen gariptir, arada kin tutar, ürperti nöbetini, bitmez geceler de ölümüne titretir.

Üzülür bazen sevgilisi nazlı bir yardır, aklı durdurur. Bazen kasabayı köyü yakar, külü köze aşk eyler sevindirir. Yola düşmeyi sever gönül, nice nice engelleri düz eder.

Leyla ile Mecnunu yola düşüren gönüldür. Bazen cahil olur bilemez, unutur kısa olsa da gülün ömrünü, gülü dikene söz eyler. Yağmuru toza göz eder, ırmaklara söz eyler.

Lale gibi ojeli tırnaklara kibar bir el, ince bir bedende dildir. Gönül bazen uzak köylerde kalem kaşlı, sürme gözlü bir suna, şalı boynunda incecik bir daldır.

Efkarı varsa gönül söz dinlemez, bazen arı olur çiçeğe aşk için söz eder, ahir zaman olur ota çimene konar başına dert eder.

Reyhan olur gönül, derinlere kök salar. Açar dalları, koku verir buram buram mis olur yanakları mest eder. Yalın ayak taşa basar, kör eder baş döndürür, gönül kapısından baktırıp çok hasreti öldürür.

İnkar etmeyi bilmez gönül, bilmeden dile söyletir başına dert eder. Baş dumanlıysa yanlış bile doğrudur, bildiğini herkese söyler ilanı aşk eder.

Mektebi yoktur sevdaların, gönül okumak ister. Bakmasını bilse hayat bir mekteptir, sevdalar okumakla bitmez, gönül bu sevdaları hep okumak ister.

İntizarı bol olur bıçak kadar keskindir gönülün. Şahin gibi ava döner, dumanlıysa başı her söze mehil eder. Bilmez hatasını bıçak gibi keser dertlerini kan eder.

Zehiri ilaç bilirse gönül, tek yudumda çare gibi içer bitirir. Lokman hekim yapsa bile çare olan ilacı, içtiği zehir olur bedenini öldürür.