OYA ÖRÜCÜLÜĞÜ:

Oya; iğne, mekik, tığ, firkete gibi aletlerle uygulanan, ipek, pamuk vb. ipler, bazen pul, boncuk vb. yardımcı malzemelerle de kullanılarak yapılan zarif bir el sanatıdır.



KİLİM DOKUMACILĞI:

Asıl hammaddesi yün ve kıl olan kilim, son zamanlarda sentetik iplerle dokunmaktadır. Döşeme, sedir, divan vb. yere serilen genellikle renkli, desenlerle süslü, havsız, çözgülerin atkılar tarafından tamamen gizlendiği atkı yüzlü bir dokumadır. Bir evin döşemesinde (yaygı, sergi eşya taşımada (heybe), zahire ve giyecek muhafazasında (çuval) olarak kullanılmaktadır.



HARİK:

Örme tekniği kullanılarak yapılan harik (kıl ve yünden ayakkabı) boyutu ayakbaşı ölçüsündedir. Tabi olması, ayağı serin tutması, taşlı arazide yürümeyi kolaylaştırması ve sıhhi olması ve benzeri nedenlerle aranan bu el sanatı, kendir ipi, keçi kılı ve yün iplik kullanılarak yapılmaktadır. Yöreye özgü olup bir başka bölgede görülmeyen bu el sanatının yapımı özel beceri ve maharet ister. Harik yöre insanının ürettiği ihtiyaca göre tüketimde değerlendirmeyi en güzel şekilde yaptığı çarpıcı bir e sanatı örneğidir.



AHŞAP İŞÇİLİĞİ:

Anadolu'da Selçuklular Döneminde gelişip kendine özgü bir nitelik kazanan ve Osmanlılarda da yaygın olarak kullanılan ahşap, yapı malzemesi olarak kullanılmasından başka mimari öğelerde de güzel örnekler vermiştir. Türklerde ahşap sanatı dah çok sehpa, yazı takımı, çekmece, sandık, kaşık, taht, kayık, rahle, baston, Kur'an muhafazası gibi gündelik eşyanın yanısıra pencere, dolap kapağı, kiriş, konsol, sütun başlığı, tavan, mihrap, minber, sanduka vb. yapımında; yontma, oyma, kakma, kündaki, kaplama, yakma vb. teklikler kullanılmaktadır