VARLIĞINA İBRETLE DALDIM...

Dostlardan biri başından geçen ibretlik bir hadiseyi şöylece anlattı;
Genelde Menzil yolculularımı ailece yaparım. İsterim ki kendim için
istifade ettiklerimden ailem de istifade etsin. Bu mevzuu da sadatlar
aile de eşlerin maneviyatta da atbaşı olmaları gerektiğini elleriyle
işaret buyurarak anlatmışlardı. Ben de mümkünse ailemi de alır gö-
türürdüm...

Yine böyle bir yolculuktu. Dünya işlerinin verdiği o yorgunlukla vardım
Babo ocağına...Mübarek cuma günü. Bir de yol yorgunluğu ile iyice
bitmiştim. Hemencecik abdest tazeleyerek girdim o muhteşem camii
ye. Müthiş bir huzur bir anda yayıldı üzerime ve bütün damarlarıma.
Saat dokuz ve ben dizlerimin üstüne çöktüm kaldım taaa ki öğlen
ezanı okununcaya kadar başka hiç bir şey hatırlamıyorum. tam üç sa-
at. Ne huzur...

Ertesi sabah namazından sonra benim küçük oğlum geldi yanıma
-Baba dedi Gavs Suriye'ye gitmiş biliyormusun...?
-??!!. Öylesine bakakaldım şaşkın bir vaziyette. Taziye için namazdan
hemen sonra tabiri caizse sofilere duyulmadan gitmişti. Hızmet için ça-
lışmaya gittik. Başımızdaki sorumluya sordum. O da şaşkın "Gavs git-
timi yani" dedi fısıltı ile.."Evet" dedim. "Gurban dedi sakın kimseye söy-
leme vallahi kimse kalmaz." Başımı salladım peki dercesine.

Birden bomboş olmuştum. Sanki köy manasını yitirmiş hiç bir anlamı
kalmamıştı. Hemen mübareğin yakın hızmetlilerinden birini buldum ve
sordum. Halime acımış olacak ki şefkat dolu bir tebessüm ile;
-Gurban dedi sabah gitti akşam gelecek inşaallah...Bu büyük bir haber-
di. Güldüğümü görünce o da güldü...

Akşam namazını Seyyid Saki Halife Hz. leri kıldırdı. O da bir garib idi...
Hemen çıktım Menzilin girişine koştum. Gavsım gelmek üzere idi. Bir
an aklıma Resulullah (s.a.v) ı Bekleyen Medineliler geldi. Biraz olsun onları
anlayabiliyordum.

Yatsı ezanı okundu. Arkadaşlar çağırdı hadi gel namaza dediler...
-Vallahi yok dedim ben o gelmemiş gelmeyeceğim. Derken arabası
göründü ki ne büyük saadet. Yanımızdan geçerken elini kaldırıp müba-
parmaklarını hareket ettirerek selam verdi. Araba geçer geçmez ardın-
bütün hızımız ile koştuk. O an görülse gerek çocuklar gibi idik. Düşe
kalka taa camiinin avlusuna hatta cammi girişine kadar araba ile geldi
Şöyle bir iniverdi arabadan ki tebessüm ile bize yönelerek bakıverdi.
Biz tek nefes olmuş adab tutmaya çalışıyoruz. Onca yolu tam gaz koş-
muştuk...Gülüverdi mübarek dişleri görünerek...içimiz boşaldı bir an
ağlayarak...Dilimden döküldü "Gurban ne olur gitme şurdan bir daha"

Camiiye giriverdi yatsı namazı için biz de ardından.
Bu benim içiin büyük bir ibret oldu. Hoş bir anı olarak anlatırım dedi
arkadaşım ben de sizinle paylaştım bu duyguyla yüklü olarak.

teşekkürler