Bölüm 1: a

Uzun sokakta yapayalnız ilerliyordu. Yağmurun altında kalmak bazılarına göre kötü olabilirdi. Ama o seviyordu yağmurda yürümeyi.. Yağmurdan sonra oluşan kokuyu da. Ona pekiyi şeyler hatırlattığı söylenemezdi yağmurun, ancak demek ki üzülmeyi seçiyordu. Hayatında olduğu gibi. Uzun boylu biraz iriceydi. 22 yaşlarında gösteriyordu. Saçları dağınık ve omuzlarındaydı. Bol bir pantolon ve kocaman botlar giyinmişti. Mevsim yaz olmasına rağmen havada bir soğukluk vardı. Mevsimin zıtlığına karşı o da havaya zıt bir giysi içerisindeydi. Kısa kollu T-Shirt’ü üzerine yapışmıştı. Farklı bir tip denebilirdi evet zaten farklı olmayı seviyordu. İnsanlardan sıyrılmak onlardan biri gibi olmadan yaşamak güzel bir şeydi. BunLarı düşünerek iLerLiyordu.Birden başı döndü, gözLeri karardı.
Şimdi başka bir yerdeydi şaşırdı. Biraz önce sokakta yaLnız değiL miydi? Peki şimdi nerdeydi? Etrafına bakındı. Burası neresiydi? Duvardaki resimLere baktı, o güzeL göz kamaştırıcı resimLere. ResimLerdeki kadınLardan birisi gözüne iLişti fakat bu annesiydi; bu akşam kaybettiği annesi. Ve hatırLadı burası MeLih’in 8 yaşında iken yaşadıkLarı evdi.. MeLih ne oLduğunu anLamaya çaLışırken içeri annesi iLe babası girdiLer. GaLiba beni görmediLer diye düşündü MeLih. SesLeneceği sırada annesi sesini kesti MeLih’in:
- O çocuk burada kaLamaz. Sevmiyorum onu nefret ediyorum ondan bana o uyuşuk annesini hatırLatıyor.
- TatLım, sessiz oL duyacak bizi ne oLursun sonra çok üzüLür çocuk.
- Duyarsa duysun! Bak Murat seni seviyorum ancak bu çocuğu istemiyorum. Ne oLur onu yatıLı okuLa faLan göndereLim. Küçük kızımız DiLara iLe güzeLce yaşayaLım ne oLur- güLümsedi- verceksin değiL mi yatıLı okuLa?
MeLih, ne oLduğunu anLayamıyordu. NasıL burada oLduğunu daha kavrayamadan, karşısına çıkan hayatta en sevdiği insanLar oLan bu kişiLer kimden bahsediyorLardı? Ve neden bu ısLak adamı görmüyorLardı? “Acaba bu bir düş mü?” dedi. Kapı araLandı içeriye iri yarı bir çocuk girdi. Şaşırdı MeLih “Evet bu benim, ALLahım bana yardım et.” ALLah’tan sadece başı sıkışık oLduğu zaman bahsederdi. İnsanLar da geneLde öyLe yaparLar. Küçük MeLih içeri girince annesi kızdı:
- Ne arıyorsun burada seni yaramaz! Yatma vaktin geçti senin.Çabuk odana!
- Annecim uyuyamıyorum neden yanıma yatmıyorsunuz? BeLki o zaman sizin o güzeL kokunuzLa uyuyabiLirim.
MeLih böyLe bir akşamı hatırLayamıyordu.
- Benim işim var çocuğum, babanızLa yatınız, dedi SeLma Hanım ve Murat Beye sinirLi bir bakış attı. Murat Bey:
- Tamam, çocuğum sen yat, ben birazdan geLiyorum, dedi.
Küçük MeLih çıktıktan sonra Murat Bey SeLma Hanım’a baktı. “Neden böyLe davranıyorsun kuzum bu çocuğa? AnLamıyor musun bu çocuk bizim için çok önemLi annesi bize her hafta yükLü miktarda para gönderiyor. O uyuşuk da zaten bizden bişey istemiyor. Para bize kaLıyor. BöyLeyken biraz yardımcı oLsana bana” diyordu Murat Bey.
MeLih şaşırdı. Kendisinden bahsediLiyordu burada anLamıştı. AnLamakLa birLikte
şaşırmıştı. Annesi ve babasına ne oLuyordu? Derken kendini yeniden o sokakta buLdu. Ne oLduğunu kavrayamıyordu. Biraz önceki şeyLer neydi? Yağmurdan mıydı neydi başı dönüyordu. GözLeri kapandı oracığa düştü.
- Babacım, annem neden bana iyi davranmıyor? AsLında onu o kadar çok seviyorum ki. Sadece anLayamıyorum ona ne yaptım ben?
- Annen bu akşam biraz yorgun canım.Sen üzüLme.Şimdi uyumana bak. Yoksa sabah okuLa geç kaLacaksınız.
MeLih uyumaya çaLıştı ama annesinin ona neden böyLe davrandığını anLayamıyordu. Annesi DiLarayLa iLgiLeniyordu. O yüzden DiLarayı sevmezdi.Annesi Kuzey’e o kızdan doLayı anneLik yapmıyorsa o da DiLaraya ağabeyLik yapmayacaktı. Uyudu. Rüyasında annesinin öLdüğünü ve kendisinin bir sokakta yattığını gördü. YağmurLu bir geceydi. İşte orada yatıyordu, bayıLmış mıydı yoksa? Neden kimse dönüp bakmıyordu? Köşeden iki kız güLüşerek baktıLar bu yerde yatan adama. FısıLdaşarak uzakLaştıLar. Sonra iki erkekLe geLdiLer ve adamı teşekkürlerürdüLer. Küçük MeLih terLer içindeydi kaLktı, su içti. Sonra kabusu düşünmeden uyudu.
- Çok ısLanmış.Ne yapıyordu acaba gece gece?
- Ne oLdu acaba? NasıL da yakısıkLı ayoL, dedi bir başka ses.
MeLih uyanmıştı, konuşuLanLarı duyuyordu. İki kız gördü karşısında. Biri çok güzeLdi öbürü ise onun tam tersine yüzüne bakıLmayacak cinstendi. Biri ne kadar düzgün konuşuyorsa diğeri o kadar berbat konuşuyordu. Biri ne kadar somurtkansa öbürü o kadar neşeLiydi. Hani zıtLıkLar birbirini tamamLardı ya bunun doğruLuğunu hep merak etmişti MeLih. Demek ki doğruydu bu! Zıt insanLar birbirini tamamLıyordu. Kendini yaLnız hissetti. Oysa sokakta yürürken ne kadar da güzeLdi her şey. DuyguLarı, düşünceLeri, kendisi vardı.Oysa şimdi yapayaLnızdı bu kızLarın yanında. Ona göre yaLnızLık kaLabaLıkta oLuşan bir durumdu. İnsanLardan sıyrıLırsın ve herkes yanındadır iste o zaman yaLnızsındır. Bedenin onLarLadır ama ruhun ki önemLi oLan buydu başka yerde oLurdu. Konuşmak değiL sadece düşünmek istersin ve insanLar seni anLamaz yaLnızLık dğiL de nedir bu? İnsanLar seni anLamıyorsa yaLnız değiL misindir? Sonra babası ve annesini düşündü. Tabii gerçekten onLar kendi babası ve annesiyse. Neydi bu durum? NasıL oLup da geçmiş zamana yoLcuLuk yapmıştı? Geçmişini hiç düşünmemişti, neden? Demek unutmak istediği şeyLer vardı ve şimdi bunu başardığını görüyordu. Oracıkta, kızLar kendi araLarında konuşurken o geçmişini düşündü. AkLına sadece güzeL anıLar geLiyordu. Peki ama diğerLeri? Beni ben yapan kötü tecrübelerim nerdeLer? Hayatımızda yaptığımız güzeL şeyLerden çok kötü tecrübeLerimiz karakterimizin oLuşumunda önemLi roL oynar. Ama MeLih’in hiç kötü anısı yoktu! Köyü anıLar, tecrübeLer bunLar gerçekten unutuLması gereken şeyLer miydi? Düşündü durdu fakat o günün yorgunLuğuna daha fazLa dayanamadı. Uzun bir uyku çekti.

- Hey, iyi misiniz bayım? SayıkLayıp duruyorsunuz doktor cağırmamızı ister misiniz? Bunu söyLeyen çirkin kızdı.
MeLih uyandı. DoğruLdu:
- TeşekkürLer bayan. Gerek yok zaten dün gece beni evinize aLmakLa büyük bir iyiLik yaptınız, şimdi size yük oLmak istemiyorum.
- Olur mu sizi orada bayıLmış mı bıraksaydık dedi ve içten bir güLümseyişLe MeLih’e baktı. Siz kendinizi ne zaman iyi hissederseniz o zaman bizimLe vedaLaşırsınız. Şimdi ben size bir kahvaLtı hazırLadım kiii!!KaLkmanızı bekLiyordum. Ama ben uyandırmak zorunda kaLdım. Özür diLerim.
Kız konuşurken sürekLi güLümsüyordu. MeLih şaşırıyordu. Çirkin kızımız gittikçe güzeLLeşiyordu. Sıskaydı, beyaz tenLiydi, küçük eLa gözLeri vardı ve burnu da kocamandı. Fakat kızı güzeL yapanın ne oLduğunu hepimiz biLiyoruz. GüLümsemesi, iyiLikseverLiği, yardımseverLiği. Peki ama geLip geçici oLan bu güzeLLik neden bu kadar önemLiydi? Neden insanLarın zekasına, konuşmasına, insanLarLa oLan iLişkiLerine değer veriLmiyordu? Ya da çirkinLer yakından tanındıktan sonra mı içLerine karışabiLecekti insanLarın? Önyargı.. Sizce ikisi iLişkiLendiriLebilir mi? İnsanLarı dış görünüşüyLe değerLendirmenin ön yargıyLa aLakası var mı?