Sönmüş ışıkları şehrimin, Kim ki bekçi bu karanlıklara?

Darlıklar genişletiyor dağınıklığımı, daraldığımı hissediyorum yokluğun çoğaldıkça...



Farklı bir suluetim ben,
Gün doğdukça izleri belirgenleşir yaralarımın.
Güneşe ramak kala çığ düşer düşüme, senden.


Tebessüm edilesidir yüreğimdeki sen,
Sende yokluğumun anlamsızlığından anlamlar kazanırken ben,
Şairi olmadığın duyguların şiirini dinlerim _rüyalarımdaki_ senden...

Çiçeklerini vazolarım topladığın bahçemden,
Kokun siler odamı oysa ki sadece bir yoklukken sen,
Görünmezliğinden mi, imkansızlığından mı bilmem ki neden?
Sana gelirim adım adım, yol yol,

Yol iz bilmezken ben...
Seni bilirim oysa!


Yaktım ışıklarını şehrimin, yokluğuna inat!

Avunayım!

Avutayım!


Ne de olsa,
Kendi yazdığım hikayem, yokluğuna aşina,
Düşümse varlığına...


Darlıklar genişletiyor dağınıklığımı, daraldığımı hissediyorum yokluğun çoğaldıkça...