Bahaneler

Zamanı geçirmek için çok fazla bahaneyle uğraşmıştı hatta bazen boğuşmuştu. Aslında çocukluğundan beri severdi bahaneleri, oyalanırdı hep. Üzülse bile görmezden gelirdi onları. Üzülmek bile bir çeşit oyalanmaydı onun için, hayatını devam ettirebilmenin alıştığı kolay yoluydu. Ne tür bahanelerdi bunlar? Bunlar mutsuz olduğuna dair kendini inandırdığı ufak, zararsız bahanelerdi ya da mutlu olabilmek için uydurulan. Bazıları hatta çoğu çocukça korkulardan, hayallerden ve beklentilerden kaynaklanan kurmaca bahanelerdi. Böylece mutluluktan uzak durabiliyordu, mutsuzdu çünkü. Çocukken mutsuzluğun farkına varmak hafife alınır bir meziyet değildi. Bunu ancak şimdi çok net hissedebiliyordu. Evinde bir köşeye atılmış kör, topal bebeklere, kırılmış diğer erkeksi oyuncaklara bakarken içi acıyordu. Büyümüştü ve ne yazık ki hep her şeyin farkında olarak yaşamıştı. Bahanelere bir dönem daha fazla sarıldı ama sonradan onların pek bir işe yaramadıklarını fark etti. En kötüsü de bu kadar her şeyin farkında olup da nasıl bu derece hızlı ve özensiz yaşamış olduğunu fark etmeseydi. Bu özensizliğin içinde farklı dönemlerde yer alan arkadaşlar, aşklar, yolculuklar ve ölümler…

Hayatını bu kadar kalabalık ve dağınık yaşamış olduğu için pişman değildi aslında ama bir sorun vardı işte. Bu sorun geçmişteki yaptığı gibi yarattığı bahanelerden dolayı mıydı peki? Olamazdı. Büyümüştü bir kere, bu kadar çocukça davranamazdı artık ya da öyle sanıyordu. “Büyüdüm artık, büyümeliyim…” dedi Günseli içkisini yudumlarken. Kendi sesi yabancı geldi ona. Etrafına bakındı, yalnız değildi. Sadece içmek isteyen insanlarla çevriliydi ya da ne istediğini bilmeyen, kurcalamayan ve çabalamaktan yorulmuş insan yığınlarıyla. Sanki herkes arkadaşı, sevgilisi ya da ailesinden biri gibi geldi. Çok tanıdıktı bu vazgeçmişlik, ruhsuzluk ve yorgunluk. Birine derdini anlatmaya başlasa çok iyi dinleyiciler bulabileceğine emindi. Yanındakilere baktı ve aslında birkaç kişinin zaten ona bakıyor olduklarını fark etti geldiğinden beri ilk defa. Bu onu daha da cesaretlendirmişti. Hem görüntüsüne de güveniyordu. İlk görenlerde hayranlık değil ama merak uyandıran bir tarzı vardı. Gerçi buna güvenip çokça yanıldığı da olmuştu. Peki, tanımadığı bir insanla konuşması yanlış anlaşılmaz mıydı? Neden anlaşılsın ki diye düşünürken yanındaki takım elbisesinin kravatından kurtulmuş yabancıya “merhaba” dedi. Dediği anda pişmanlık duydu, sesi kısıldı, kelimenin sonuna yetişemedi. Sanki merhaba diyen o değilmiş gibi başını önüne eğdi ve duymamış olması için dua etti.

Nasıl içkinin karşısında bu kadar zayıf olabilmişti? Belki de hayatında hiçbir şekilde yer almaması gereken bir insanı sokmuştu hayatına tam da o anda. Hep aynı kendine özgü basit aceleciliğiyle yanlış kararlar vermiş ve kendine yakışmayan insanlarla muhatap olmuştu. Çoğunun varlığı bile onun aşağılanmasına yetmişti. Bunları düşünürken bir anda birinin elini hissetti omzunda. Tanıdık birinin gelmiş olabileceği fikri canını sıkmıştı. Başını kaldırdı ve tanıdık kimseyi göremedi, yanındaki adamın eliydi bu, ağır ve güçlü. Başı dönüyordu, bakışlarını odaklayamadı. “Çok mu aptal görünüyorum” dedi kendine hakim olamadan. Adamın gülümsedi, utandı. Bu cümlelerle hafif meşrep görüntüsü tamamlanmış olmuştu böylece. Hiç tanımadığı bir insan da olsa hafif görünmek ve tanınmak istemezdi. Basitlikten nefret ederdi hatta korkardı. Belki de hayat bu nedenle bu kadar zorlamıştı onu. Adamın keskin parfüm kokusunu duydu bir anda ve yüzüne baktı ilk defa. Çirkin ama kendince bir iddiası var gibiydi, belki de uzun zamandır süren yalnızlığı nedeniyle öyle olmasını ummuştu. “Merhaba” dedi adam tekrar, ondan yeni bir şeyler bekleyerek. Beklediği cevap yalandan ve zorlama ama cazibeli bir gülümseme olarak gelmişti. Adamın kibar ve naif görüntüsüne rağmen kaba bir şivesi vardı. Günselinin keyfi kaçtı birden. Sonra kızdı kendine bir insanı böyle değerlendirdiği için. Geçmişten bugüne hep yapmıştı bu hatayı ve belki de bu yüzden mutsuzdu kimbilir. “Hayır” dedi, “Artık daha sabırlı ve nazik bir insan olacağım.” Elinden geldiğince gülümsedi tekrar ve büyük bir nezaketle sohbeti başlattı.

Adam hoşsohbetti ve kendinden beklenemeyecek derecede kültürlü. Yüzündeki derin yorgunluk çizgileri ne kadar zor bir hayat geçirdiğinin ilk anda fark edilen göstergeleriydi. Her şeyden konuşuyorlardı, zaman nasıl da güzel geçiriyordu. Gülüşü güzeldi ve çok can yakmışa benziyordu. Günseli konuşurken izlemeye başladı adamı, etkilenmişti. Başını öne eğerek “sadece muhabbet ediyoruz, iyi bir arkadaşlığın başlangıcı o kadar Günseli, büyütmeye gerek yok. Hem zaten çok da senin tarzın bir adam değil” dedi kendi kendine müziğin sesine güvenerek. Sonra adamın “İyi geceler, ben kalkıyorum, İstanbul’dayım, belki bir gün yeniden karşılaşırız” dediğini duydu yarım yamalak. Sadece gülümseyebildi Günseli. Hem adamı uğurlamak içindi bu gülümseme, hem de haline güldü. Küçümsemişti adamı başta, hatta beğenildiğini düşünmüştü. “Herhalde İstanbul’da olduğu için ısrarcı olmadı, belki de bu yüzden korktu benden etkilenmekten” diye bahaneler uydurdu kendi kendine. Yine o tanıdık can sıkıntısıyla baş başa kalmıştı. Gülümsedi ve “bir vişne votka daha lütfen” dedi.

paylaşım için saol çok hoş

gerçekten güzel bi paylaşım saol kardeş.