Zaman oyununu oynamakta yine o her zamanki teleşıyla... Uzun ve katlanılması güç bir sürecin ardından başlayan kabullenmelerle süslüyorum günlerimi. Sabahın en büyülü ve masum saatlerinde bir bardak çay ve geceden kalan son bir sigara... Ne kadar eşsiz bir "merhaba'dır" bu yeni güne; umutların arasında varlığını sürdürmeye çalışan saatlere... Farklı ve bir o kadar da aynı yolculuk sabahı; bavulumu topladım, tüm kirlilerim ve umutlarım içinde, tabi birde kaybolmuş hayallerim... Heyecanım büyük, müptelası olduğum ve aylardır hayallerimde yaşattığım şehire gidiyorum bugün... Çok bekleyenim yok aslında, bi kaç güzel insan ve ordaki 'ben' dışında... Evet 'ordaki ben' zira ne gidebildim o şehirden, ne de kalabildim... Ziyan olmuş geçmişe bakmadan ve hayıflanmadan yaşamak bana göre değil; kimilerine göre geri kafalı, kimilerine göre de eksik akıllıyım...
Tıpkı elimde kalan bavulun sapı gibi yıpranmış ve kendinen vazgeçmiş adımlarla ilerliyorum. Sadece saatler sonra anlık mutluluklara kavuşacağını bilmenin verdiği güven ve coşkuyla bakıyorum etrafa, havalanındaki göşterişli koltuklarda soluklanan ihtiyar anlamış olacakki içinde bulunduğum durumu; "İlk gidişin mi" diye soruveriyor. Çok mu hissettiriyordum acaba o ilk gün heyecanını kaybetmediğimi, yoksa aynı dertten muzdarip birimiydi bu kişi? Nihayet zaman yüzüme gülüyor ve uçmaya başlıyoruz, tıpkı geride bıraktıklarım gibi; birden fakat bu kez hissettirmeden! Bulutların üstünde olmak hep ayrı bir haz vermiştir bana, hayalle gerçek arasındaki soyut çizginin somutlaştığı anlardan birisidir benim için... Tüm ihtişamıyla adeta saygınlığı simgelercesine ve benzerlerinden rahatlıkla ayrılan zerafetiyle hizmet eden hostesin gelmesi bir kez daha hatırlatıyor 'onu' zaten unutmaya hiç de razı olmayan aciz gönlüme... Sadece bakıyor ve kendi anlamının içinde anlamsızlaşmış bir tebessümle görmezden geliyorum bunu. Çok geçmeden bu saygın yolculukta hiç de bekleyemeyeceğiniz bir tonda yapılan anonsla irkiliyorum; artık çocukluğumun hayallerini süsleyen şehirde; İzmir'deydim... Aylardır ayrı kaldığınım anavatanımda yolumu gözleyelerin kapıda bekliyor olduklarını bilmenin verdiği güven ve sorumlulukla, ivedikle kapıya yöneliyorum. Kapıda aynı ihtiyar, bu kez farklı bir tebessümle "Heyecanınızdan hiçbir şey kaybetmemişsiniz" diyor. Bu kez yanıtsız bırakmıyorum ve "belki de korkudur bu" diyorum. İhtiyr şaşırmış olcakki: "Neden böyle bir şey düşünüyorsunuz ki?" diye ekliyor. "Artık ait olmadığınızın bir yere dönmenin ve geçmişinizle yüzleşmenin verdiği o muhteşem korku" demekten kendimi alamıyorum. İhtiyar'da bir gülümsemeye neden oluyor son sözlerim ve hayatıma giren birçok insanın yaptığı gibi arkasına dönüp gidiyor...

Daha sonra ne mi oldu? Orası bildik hikaye... Bu zor ve ciddi sebat gerektiren ve beni her yönüyle sınayan sürecin, sahip olduğum ve en kıymetli değerlerimden bir bölümünü alıp teşekkürlerürmesi kadar büyük bir acıyı tatmamıştım daha önce, ölümler dışında... Gün be gün büyüdüğümü hissetmek acı veriyordu hem de ne acı, dayanamıyor ağlamak istiyordum. Ama olur mu, erkekler ağlar mı hiç! Kim sölemişse kendi çıkmazında kaybolmuş, belli... Keza öyle bir ağlarızki biz, hem de bu krişeleşmiş sözün verdiği kısıtlamadan hiç çekinmeden, ama yine de ulu orta göstermeden; en masum haliyle...

paylaşım için teşekkürler emeğine sağlık