Anne Ben Kırlangıç Kovalamaya Gidiyorum.
Bugün kapımız her zamankinde erken çaldı. Bir de paktım ki posta güvercinleri bir sürü mektup getirmiş eve. Bilmem kaç zamandır böylesi düşler kurmamıştım. Birer birer içeri girip mektup bıraktılar anneme. Anne senin zamanında sen de annenin bu özel gününü kutluyor muydun? Yoksa sizin her gününüz anneniz için özel bir gün müydü? Bir kere denemişti annem, annesinin anneler gününü kutlamaya yeltenmişti; Meryem ana ki seksenine merdiven dayamış çınar gibi bedeniyle bir güzel terslemişti annemi. Anne her gün senin olsun ve ben seni her gün deliler gibi seveyim.
Güvercinler çay içip kalktılar. Daha bırakacakları bir sürü mektup varmış. Bizlerde evde oturup gelene gidene baktık. Bütün kuşlar mesaide bugün. Kimin ne kadar kuşu varsa bugün sevdiklerine bir şeyler getiriyorlar. Ben bütün kuşların peşindeyim, belki biraz kıskancım o yüzden. Anne en büyük kuşun sana bir tutam şiir getirdi. Arasında üç beş imge, birkaç yalnız satır ve umut mevsiminden çıkmış kocaman hayaller. Anne; anneler günün kutlu olsun.
Ben senle varoldum. Senle büyüdüm ve senle yaşlanıyorum. Büyük sessizlik bizi içine çekinceye kadar direnmeye ve ayakta kalmaya çalışacağım. Bugün bu yazıyı anne hasreti çekenlere bir teselli olsun, bir umut olsun diye yazıyorum. Annesizlik ok gibi yüreklerine saplı dururken, sevgiyi ve merhameti unutmadan yaşayan o güzel insanlara, hitap etmeliyim beklide. Anneler gününüz kutlu olsun.
Dışarıda milyonlarca insan anneler gününü kutlarken, siz hasretlikten gözyaşları içinde ya da o günü hiç olmamış kabul ederek, kendi kendinizle geçirmeye alışmışsınız. Annesizlik zordur babasızlık kadar. Şunu unutmamak gerekir ki insan acıyla yoğrulur ve büyür. Büyüdükçe de kırışıklıkları artar yüzünün, elleri nasırlaşır, bir yüreği vardır çocuk duyarlılığında, işte büyümeyen odur. Şimdi hepimizin anneler gününüz kutlu olsun.
Anne kırlangıçlar bizim evin her köşesinde birbirlerini kovalıyorlar. Ben de onları. Uzun sessizliğin ardından sana dokumak, sarılmak en büyük hayalim. O kadar büyük ki bu dileğim, bir mucize olması gerekiyor. Seni çok seviyorum. Anne; anneler günün kutlu olsun.
Bu çiçekleri senin için topladım. Papatyalar ellerimde, yüreğim sessiz kimseler yok burada, şehir başka bir sokağa taşınmış. Martı gibi uçup duran sessiz bir bekleyiş, bir haykırış, birkaç gözyaşı bolca umut, ara sıra çalan telefon, kapıyı yumruklayan çocuklar, bugün anneler günü ve her anneler gününde kaçıyorum dağlara. Anne bir daha gelmeyecek misin?
Kapıları kapattım. Kendime kaçtım bugün. İçim buruk. Ağzımda ekşimsi bir tat. Bir ağıtın baş dizesinde oturuyorum, türküler söylüyorum. Sessimin rengi gözyaşımla boğuluyor. Ellerimin içinde terler birikiyor. Bütün yaptıklarımı düşününce her şey çok ağrıma gidiyor. Keşkeyle başlayan bütün cümlelerden nefret ediyorum. Bütün her yerimi saran kahır beni sonsuzluğa doğru hızla çekiyor. Gitmek istemiyorum bir yere. Anne; anneler günün kutlu olsun.
Evet ben size hiç de hoş olmayan bir anneler günü yazısıyla merhaba demek istedim. Belki de en sonundan başlamalıyız yaşama. En sonunu düşünürsek kırgınlıklar, kızgınlıklar o kadar mesele edilmeyecek konular olmadığını görürüz. Birisini kıracaksak ki, bu bizim annemiz ya da babamızsa, bir daha durup düşünmek ve ne uğruna olduğunun iyi ayrımına varmak gerekir. Kırmadan incitmeden güzel günler için, annemizin ellerinden daha güçlü öpmenin tam sırası. Ben saymaya başlayayım ve sizde annenize defalarca sarılın çünkü onlar karşılıksız seven tek varlıklar.
Bugün sokakta yaşayan binlerce çocuğa, bugün savaşta annesini kaybeden yüz binlerce çocuğa yapabileceğimiz bir şeyler olmalı. Mutluluk paylaşmakla daha da çoğalır. O zaman bugün biz mutluysak, binlerce kilometre ötede bir çocuğu da mutlu edebiliriz. Bunun birçok yolu var, bir kitap, birkaç defter, çokça sevgi ne bulursanız bohçanıza doldurup gönderin düşler ülkesine. Siz düş kurdukça, sizin yanınızdakilerde düşlerinize ortak olacaklardır. Düşler ülkesi belki de çok yakın, onun için içimizdeki çocuğa el verip onu dışarı çıkarmanın tam zamanı. Elim sende. Ebe sensin.