ALLAH ve İNSAN

Tekmil insanlık her an Allah duygusuna aç,
Zihinler şirâzesiz, zihinler O’na muhtaç..

Sezer her zaman temiz vicdanlar bu duyguyu,
Düşünce çıkmazları Rabb’e ulaşma koyu...

İlmin o engin ufku, mantıkin hünerleri,
Dolduramıyor imandan boşalan yerleri.

Bir sürü ulemâ ve bir sürü de filozof.
Nazariyeleri çarpık, düşünceleri kof.

Ne fikirlerinde sadra şifa veren beyan;
Ne madde ötesini olduğu gibi duyan:

Anlayışlar kısır; her şeyin mebdei meçhul,
Ve yığınlar faraziyeler ağında malûl.

Oysa, her renkte ve her seste O’ndan bir ma’nâ,
Ruh ve hikmet ufkunda her şey insandan yana:

Varlık O’nun nuru, o Nur’un dalgalanışı,
O, hem varlığın hem de hâdiselerin başı...

Bu sırrı kavrayan gönüller oturaklaşır,
Ancak oturaklaşan ruhlar O’na ulaşır.

Gözsüz görmese de her yanı O kaplamakta,
Sırra, hep bu ilâhî münasebet akmakta..

Ve duygular O’na uyanmakta perde perde,
Bir vuslat istikametinde ki az ilerde...

Her tarafta kevserden gürül gürül çeşmeler,
Her yanda insan-Allah bestesinden nağmeler.

Fikir bu ufka erip gönülle birleşince,
Ayrı bir visal kapısı açılır her gece.

Bu eşiği aşan ruh kendi özüne erer,
Gerçek insan olmaktan gaye de buymuş meğer...