Ali, Selma ve Aşk Şiirleri
Ali üniversiteden sınıf arkadaşımdı.Benden dört yaş büyüktü.Derslerle pek ilgilenmezdi.Tutkusu şiirdi.Derslerde arka sıralarda oturur,hayaller kurar,küçük kağıtlara duygularını dökerdi.Ders aralarında yazdığı şiiri bana okur, yorumlamamı isterdi.Şiirleri vasattı.Hece vezniyle,dörtlük halinde yazardı.Ben şiirlerindeki hatalarını belirtir,düzeltme yapılması gereken noktaları işaretler,şiirinin daha güzel olması için tavsiyelerde bulunurdum.Ali, sınıf arkadaşımız bir kızı seviyordu.Kızın adı Selma idi. Selma’ya duyduğu aşk, şiirlerinin konusuydu. Kıza açılamıyor, ona söylemek istediklerini , hislerini,hayallerini dizelere dönüştürüyordu.Kızın kendisine art niyetsiz, dostça gülümseyerek selam vermesini yanlış yorumluyor,”o da beni seviyor,ama söylemeye utanıyor” diye avunuyordu.
Ali’ nin kulakları iyi duymuyordu .Çekingen,içe kapanık kişiliğinde bunun da etkisi vardı.Fakat bu rahatsızlığını kabullenmez “ben sizden iyi duyuyorum” diyerek konunun üstünü örterdi.Kendisine bir şey sorulduğunda duymadığını belli etmemek için başını sallar fakat daha sonra anlamadan soruyu onayladığı anlaşılınca yüzü kızarır,mahcup olurdu.Bu iletişimsizlik yüzünden arkadaşlık ortamlarına katılamıyor,yalnız kalıyor,kendisini şiirlerine veriyordu.Tek samimi arkadaşı bendim.Sırlarını,duygularının hep bana açar,görüşlerimi dinlerdi.
Ali’nin aşkı Selma, sınıfın en güzel kızıydı. Varlıklı, modern bir ailenin kızıydı. Ali ise orta halli bir esnafın oğluydu.Ailesi muhafazakardı.Türk filmlerindeki o meşhur replikte olduğu gibi “ayrı dünyaların insanları” idiler.Ali’ye:”Selma sana,ailene uygun bir insan değil.O aşkına karşılık verse bile birlikte mutlu olamazsınız” diyerek nasihatlerde bulunuyordum.Fakat söylediklerimi Ali kabullenmiyor,kafasında kurguladığı hayallerin yok olmasınına izin vermiyordu.Bu aşk platonikte olsa,karşılıksız da olsa onun için değerliydi,dokunulmazdı ,kutsaldı.
Selma bir süre sonra başka fakülteden bir erkekle çıkmaya başladı.Ali’ye:”Selma başka biriyle çıkıyor,seni seven biri bunu yapar mı,hala nasıl O’na aşık olabiliyorsun?”diyor,kızdan vazgeçirmek için çaba harcıyordum.Sözlerim Ali’ye fayda etmiyordu.Selma’nın başkasıyla çıkması Ali’nin duygularında hiçbir değişiklik yapmamıştı.Hala O’na aşıktı.Yine derste küçük küçük kağıtlara aşk şiirleri yazıyor,Selma’nın kendisine mutlaka döneceğine inanıyordu.Ali bedenen derste idi ama ruhu başka bir yerde,içinde sadece Selma’sıyla kendisinin olduğu cennet bahçelerinde O’na şiirler okuyor,beraber çiçekleri kokluyor,ağaçların hışırtılarını dinliyorlardı.
Ali o yıl sınavlarını veremedi ve sınıfta kaldı.Selma’sından ayrı düşmüştü.Sınıfta kalması bile O’nu aşk uykusundan uyandırmaya yetmemişti.Derslerine girmiyor,kantinde Selma’yı bekliyordu.Selma erkek arkadaşıyla yurtlara giderken O da uzaktan takip ediyordu.Hayalinde kendini Selma’nın erkek arkadaşının yerine koyuyor,Selma’nın elini sanki O tutuyor,belini O kavrıyor,kokusunu O içine çekiyordu.
Ali kaldığı derslerden tekrar başarısız olunca okuldan atıldı. Ali’yi epey bir zaman göremedim.Beni de artık aramıyordu.O’nu merak ediyor,O’nun için endişeleniyordum.
Ali ile tanıştığımın dördüncü yılı ben ve Selma okuldan mezun olduk. Selma o yıl erkek arkadaşıyla nişanlandı. Mezuniyet çayına Selma nişanlısıyla gelmişti.Bir ara bana:”Erhan, Ali’yi hiç görüyor musun ,görürsen selamlarımı iletir misin? İyi bir arkadaştı Ali.”dedi. Ben olur anlamında başımı salladım.
Ali’ye yıllar sonra bir kış günü şehir içinde bir parkta rastladım. O’nu tanımakta zorluk çektim. Saçı sakalı birbirine karışmış,içine aklar düşmüştü. Ağzı içki kokuyordu.Eski,yırtık paltosunun iç cebinde şarap taşıyordu.Sağırlığı iyice artmıştı.Dudaklarıma dikkatli bakarak sözlerimi anlamaya çalışıyordu.Elinde küçük bir kağıt taşıyordu.”Son yazdığım şiir Erhan,benden bir hatıra olarak saklar mısın?”dedi.Kağıdı aldım.Anlaması için tane tane konuşarak Selma’nın selamını ilettim.Gözlerinden iki damla yaşın indiğini gördüm.Utandı.”Gitmem gerek hoşça kal”dedi ve parktan uzaklaştı.
Şiirin başlığı “Hicran”dı.Dört kıta olan hicran şiirinin ikinci kıtası şöyleydi:
Duygularımda kelepçe,gözlerimde yağmur
İçiyorum hicranın zehrini yudum yudum
Şu gönlüm divane, şu gönlüm mahmur
Yılların yorgunluğunu taşıyor vücudum.
Ali
11.03.1985