Okulun kantininde sıkıcı kız konularından sonra laf arabalardan açılmıştı.Bizim Mıstık yeni araba alacakmış Burak ta geçen sene aldığı arabayı değiştirecekmiş.Tabi biraz saçma ve fazla abartılmış gibi geliyor insana ama gerçekler bunlar…
Çünkü lise son sınıftayım ve torpille İstanbul un boğaz manzaralı,penceresinden bakıldığında boğaz köprüsünün halatları sayılan bir özel okula babamın zoruyla kaydoldum. Zar zor bir ortam edindim.Züppe arkadaşlarım oldu.Değişmeyi düşünmüyordum.(Ama değiştim…Yine zar zor kendime bir kız arkadaş buldum.Okulun sayılı güzellerinden.Hani güzellik salonlarından çıkmayan,dolu vakitlerinde bile magazin programı izleyen,ödev yaparken takma tırnakları kırılıp dökülen kızlar var ya onlardandı Sinem…
Yine bir araba tartışması çıkmışken yanımda oturan arkadaş mı desem bilmem Melih“sen araba almayacak mısın yaşlandın oğlum” dedi ve ortalığı bir kahkaha bulutu sardı.“bilmem” dedim sadece ve masadan kalktım.Eve doğru yürümeye başladım.Cebimden bir sigara çıkardım ve düşünü düşüne eve vardım.Kapıda annem belirdi“hayırdır niye böyle erken geldin?”dedi “of anne hiç çekemeyeceğim seni,başım ağrıyor ben odamdayım” dedim ve odama ilerledim.Arkamdan söylenmeye başladı kanepede gazete okuyan babam“yine leş gibi sigara kokuyorsun ben bile ağzıma sürmedim şu zehri” annem araya girdi. “tamam Kemal bey…”
Ertesi gün okula doğru yürürken Sinem i gördüm yolda.“o ilk defa seni yürürken görüyorum Sinem” dedim. “bu gün canım yürümek istedi.”dedi.Kibirli…Konuşa konuşa vardık okula.Dersten sonra Sinem le kantine indik.Bizim melihlerde ordaymış.mecburen aynı masaya oturduk.melih beni görür görmez“eee naber koçum geçen kalktın masadan bin sinirle ikinci el araba pazarına gittin sandık ama görüyoruz ki bugün bu güzel bayanı okul yollarında yürütmüşsün yine”Sinem hemen gevşedi Melihe bir gülücük attı anında.Bende yumruğumu sıkarak melihe“bu soğuk esprilerini sakla boş bir zamanda güleriz.”dedim hafif şakayla.Eve dönerken düşündüm de elime fırsat geçse de şu Melihi bir şaşırtsam.Güzel bir araba alsam Sinemi yanıma atsam…ne güzel olurdu ama nerde bende o şans. Boş versene oğlum ne melihmiş. Para bulunca alırsın. Bulmasan bulmazsın. Bir boya fıçısı yüzünden katinde rezil olduk zaten bütün arkadaşlara …Niyeymiş sinem hanımın ayakları ağrırmış…Sinem hanım sırat köprüsünden mi arabayla geçicek.AllaAllah…Eve girerken annemlerin alışverişe çıkacaklarını gördüm.annem bütün tipik kadınlar gibi “sakın evden ayrılma altınlarım evde” dedi. “tamam” dedim,içeri girdim...oh be dünya varmış.uzandım kanepeye izledim televizyonumu doya doya...Şu araba konusu hala aklımın bir köşesindeydi.Nasıl alabilirdim.Son model güzel bir araba. Kötü fikirlerle doldum bir an.Annemin lafları geldi aklıma“sakın evden ayrılma altınlarım evde” “vay canına,bekle beni arabam” dedim içimden.Evi didik didik ettim bulamadım altınları bir tek mutfak kalmıştı.Orayı da arayacaktım ki kapı çaldı.Off dedim“işler yattı” kapıya doğru koştum.Açtım ki bekçi Hüseyin amca,dairelerin anahtarlarını çiftlemişte onları verecekmiş.aldım anahtarları fırladım operasyona.Mutfağı aradım taradım yok…E yani bi tencerelerin içi kalmıştı.Düdüklü tencereye elimi daldırdım ki şıkır şıkır poşetiyle orada duruyormuş meğerse.Poşeti alıp odama girdim,nereye saklayayım derken aklıma yatağın altı geldi.Oraya koydum.Ertesi gün hiç vakit kaybetmeden önce altınları bozdurmaya,sonra da araba pazarına gittim.Meğer güvendiğimiz annemin kirli çıkını fazla bir şey değilmiş.O çok istediğim arabayı değil de bir düşük modelini aldım.Oradan hemen okula sürdüm arabamı.Çok mutluydum.Ama bu mutluluğum ne kadar sürecek bilmiyordum.Çünkü annemlerin yaptıklarımı öğrenmesi benim için bir son olabilirdi.Okula yakın bir yerde park ettim arabamı ve yola yürüyerek devam ettim.Bizimkiler kantindeydi her zaman ki gibi.Melihe göstermek için sabırsızlanıyordum.Geçir önüne anahtarımı sallamaya başladım ki herkesten bir“ooooo” sesi yükseldi.Burak hemen “hani nerede görelim şu bebeği” dedi.Dışarı çıktık.Arabamın önüne getirdim onları ve “işte bu” dedim.Mıstık “oğlum manyak araba be” dedi.Melih “şıtt nerden buldun bu kadar parayı” dedi.Biraz tökezleyerek “babamın benim için planları varmış işte o planlardan biri” dedim.Okul çıkışında sineme “okul çıkışında bir yerlere gidelim mi?” dedim.“olur,saat iki gibi alırsın beni” dedi.“Emriniz olur hanımefendi” dedim içimden.Eve vardığımda kapının önünden annemin ağlama sesleri geliyordu.İçeri girdim,annem bana yaklaştı ve“oğlum;altınlarım,geleceğin çalınmış.Dün sen evdeydin hiç mi kimse girip çıkmadı evimize?”Biraz tedirgin “hayır” dedim.Arabayı da kimse görmesin diye bir üst sokağa park etmiştim.Saat iki gibi evden çıktım,sinemi aldım ve sahile sürdüm arabayı.Müziği son ses açtım ve biraz hız yaptım sanırım.Önümdeki kamyon hızlandıkça bende hızlandım.Sonra kamyon birden durdu.Sinem çığlık atarken ben frene basmaya,durmaya çalışıyordum.Ama yapamadım.Büyük bir gürültüyle kamyonun altına girdik.Birkaç dakika sonra insanlar gördüm başımızda toplanmış,Vücudumu hissetmiyordum.Yavaşça doğrulmaya çalıştım bacaklarıma baktım inanamadım,kan içindeydim.S inemin yüzüne baktım tanıyamadım.İnsanların konuşmalarından olayı anlamaya çalışıyordum.Galiba ileride de bir kaza olmuş.Kamyon o yüzden birden durmuş demek ki.Biraz sonra ambulans geldi.Görevliler acıyan gözlerle beni kontrol ettiler ve sedyeyle ambulansa taşıdılar.Sonra ada sinemi.Ambulansın içinde bana sürekli bir şeyler yapmalarını bekliyordum.Ama sadece bakıyorlardı.Sonra yüzümü ve vücudumu kapattılar.Bu arada sineme serum taktılar ve bacaklarını bir örtüyle kapattılar.Sonra birden ambulans durdu ve bizi itip hastaneye doğru yönelttiler.Sinemi ameliyat kapısına yöneltirken bende asansörle aşağı indirildim.Alt kat çok soğuktu.Soğuğu hissediyordum.Sonra hızla çekmece gibi bir şey açtı yanımdaki adam.Beni tam önüne getirdi ve oraya uzattı.Karanlıkta yalnız kalmıştım. Düşündüm,ne yapıyorlardı bana bu bir son muydu?Bilmiyordum.Birkaç dakika sonra kapı gıcırtısına benzer bir ses geldi.aynı anda kapak açıldı ve gözlerim ışık doldu.kendime geldikten sonra karşımda annem ve babamı gördüm.İlk kez onları gördüğüme bu kadar sevinmiştim.Annem hıçkırıklar içinde ağlamaya başladı.Babamın gözleri dolu doluydu.Kendini zor tutuyordu belli.O an anneme babama o kadar sarılmak istedim ki.Ama yapamıyordum.Elimi bile uzatamıyordum onlara.Babam acı acı salladı başını ve “bizim oğlumuz” dedi.Sonra tekrar kapandı bana inat etmiş,karanlıkta çırpınmamı isteyen kapak.Karanlıkta kaldım yine bir süre.Saatler sonra tekrar açıldı,bu kez gelen yaşlı bir adamdı.Beni alıp teşekkürlerürdü ve uzun bir taşın üzerine yatırdı.Başka bir adam bir kova su getirdi.Su ilk defa deldi geçti vücudumu.Sonra bana beyaz bir çuval girdirdiler.Annem ve babam beni son kez görmeye gelmiş gibiydiler.Sonra bir tabutun içine koyuldum ve hani herkesin dikkatini çeken arabalar var ya onlardan birine bindirildim.Yol hiç bitmesin istiyordum ama her zamankinden daha erken gelmiştik…buraya en son kuzenlerimle dedemi görmeye gelmiştik.Şimdi ben geliyordum.
Önce derin bir çukur kazdılar sonra beni içine koydular.Annem ve babam ayakta duramıyordu.Annemin bağırışları “oğlum,oğlum”diye haykırışları geliyordu kulağıma…Akrabalarımız teker teker toprak attılar üzerime.“hey durun ne yapıyorsunuz” diye bağırdım.“durun ben ölmedim bu çok kötü bir rüya ve ben şimdi uyanacağım” Ama her şey bitmişti.Ben ölmüştüm.Hala bağırıyordum “durun ben ölemem çünkü hala onyedi yaşındayım” O kulağıma gelen sesler teker teker kayboldu.Kalkmaya çalıştım.Ama başıma aldığım darbeyle kapandı gözlerim…Ve sonsuza kadar açamadım…