Ben acının adını heceleye, heceleye ezberledim.
Kağıtlara yazdım bir kendi adımı, bir de acının adını.
Çok fırtınalar, yaşadım derin dalgalarda yüzdüm, yinede yaşadım ayakta durdum.
Bazı zamanlar oldu alıp başımı gidesim geldi, kuş olup bilmediğim diyarlara kanat çırpmak, bir gemi olup okyanus da boğulmak istedim.
Küçük bir çocuk gibi elimi uzattım insanlara, yolumu kaybetmekten korkardım.

Darmadağın olmuş yüreğimin merhemi olur diye bekledim, avuttum kendimi her güne yeni bir umutla başladım.
Acımı sevincimi defalarca yazdım, mutluluğun resmini çizmeye çalıştım buğulu camlara.
Gecelere anlattım sırlarımı hayallerimi.
Bazen düşünürüm neden diye, sanki cevap verir bana nedeni’ni sorma bulamazsın derler.

Acının adını ben koydum, yarının adını bir umut koydum.
Ne yenildim nede yıkıldım, dimdik ayakta durdum.
Ben acının adını heceleye, heceleye ezberledim.
Ben alın yazımı kabul ettim, hayata pozitif baktım.
Acının adı ben, soyadı bir umut

teşekkürler büşra güzel bir öykü